دقّت بخواهد. در اين باره باز هم سخن خواهيم گفت.
البته تفاسير فارسى سنّى هم چنين رنگى دارد و گفته مى شود: او هم تحت تأثير آنها قرار گرفته است و اين قبيل داستان ها را در تفسير خود آورده است.
حال ببينيم ابوالفتوح در نوشتن تفسيرش چقدر با روايات سر و كار داشته است. كل رواياتى كه در اين تفسير مطرح است، استخراج شده و عدد بسيار زيادى نيست. معلوم است كه عالم شيعى در تفسير قرآن حتماً بايد به روايات اهل بيت عليهم السلاممراجعه كند. امّا مراجعه ايشان به روايات مثل مجمع و تبيان خيلى كم است؛ يعنى آن طور كه مرحوم فيض و مرحوم علامه طباطبايى در تفسير به روايات تمسك كردند، آنها تمسّك نداشته اند. البته ممكن است بگوييم تفاسير روايى را در اختيار نداشته اند.
دكتر عسكر حقوقى كتابى پيرامون تفسير ابوالفتوح رازى نوشته در سه جلد.
جلد اول مشتمل بر اين فصول است:
۱. شرح حال ابوالفتوح؛
۲. مختصّات نسخه هاى خطى؛
۳. سبك و خصوصيّات دستورى و لغوى و املايى تفسير؛
۴. مباحث تاريخى تفسير؛
۵. جنبه هاى كلامى ـ فقهى... و بعضى فهرستها را دارد.
در جلد دوم، احاديث اين تفسير را استخراج و شماره بندى كرده است. كل اين جلد ۴۹۰ صفحه است كه ۴۴۰ صفحه آن اختصاص به روايات نبوى صلى الله عليه و آله دارد كه ۱۸۲۰ روايت مى باشد و تا شماره ۲۰۱۷، از ائمه عليهم السلام روايت آورده است؛ يعنى در اين بيست جلد، حدود دويست روايت از ائمه عليهم السلام در تفسير وجود دارد. روايات نبوى صلى الله عليه و آله معمولاً همانهايى است كه در تفاسير سنّيها وجود دارد و دست ايشان بود و به تبع نقل كرده اند. و اين نشان مى دهد كه چقدر كم به روايات ائمه عليهم السلاممراجعه كرده اند.