راجع به تاريخ تولّد و وفات او مدركى در دست نيست. محمّد خان قزوينى، كه مقدمه اى بر چاپ اوّل تفسير ابوالفتوح نوشته است، با قرائنى مى گويد كه وى از علماى قرن ششم بوده است.
و نسخه اى از جلد شانزدهم تفسير ابوالفتوح در دست هست كه تحرير سال ۵۵۶ است، و نسخه ديگر از جلد يازدهم كه از روى نسخه مورخ ۵۳۳ نوشته شده است و نسخه اى از جلد آخر مورخ ۵۵۷. پس معلوم مى شود تأليف كتاب قبل از اين تاريخها بوده است.
در تاريخ ۵۵۲ به يكى از علماء اجازه روايت داده است. پس در اين سال زنده بوده است.
ابتداء در حجاز بوده و بعد به خراسان و نيشابور آمده و اواخر را در رى گذراند. از اين رو، گفته مى شود: ابوالفتوح رازى نيشابورى. صاحب كتاب تاريخ اصفهان، كه معاصر او بود، مى گويد: من در رى بودم كه ايشان از دنيا رفتند.
قبرشان در رى در كنار حرم حضرت عبدالعظيم حسنى عليه السلام است. صاحب كتاب نزهة القلوب، كه از قرن هشتم است، در كتاب خود ـ كه يك كتاب جغرافيايى است و نام شهرها و بخشها را به ترتيب حروف الفباء ياد مى كند و توضيحاتى مى دهد ـ به شهر رى كه رسيده، گفته است: يكى از افرادى كه در اين شهر مدفون هستند، ابوالفتوح رازى است.
سه كتاب ديگر هم به او نسبت داده شده است: رساله يوحنّا، رساله حسنيّه، شرح شهاب الأخبار.
رساله يوحنّا حاوى يك مناظره است براى اثبات مذهب حق. در اين كتاب اين طور طرح شده است كه يوحنّا نامى، نصرانى بوده و دنبال اين بوده كه مسلمانان چه مى گويند و چند فرقه هستند. در نهايت، به اين نتيجه مى رسد كه شيعه بر حق است و مسلمان و شيعه مى شود. اين رساله عربى است.