فى تفسير القرآن شيخ طوسى و مجمع البيان فى تفسير القرآن طبرسى قابل مقايسه است و از اين نظر ظاهرا بر دو تفسير ديگر رجحان دارد (خزاعى، ص ۲۰۵ ـ ۲۱۶). ابوالفتوح ظاهرا از التبيان به طور مستقيم استفاده كرد، اما به سبب قرب زمان تأليف، از وجود مجمع البيان بى خبر بوده است و مشابهت اين دو مى تواند از اشتراك منابع و نزديكى مشرب فقهى و كلامى دو مؤلف ناشى شده باشد. استفاده وسيع ابوالفتوح از منابع فقهى و كلامى فرق مختلف و مباحث تاريخى و قصص و حتى اسرائيليات، اهميت آن را از اين جهات نيز در ميان آثار همگن سزاوار تحقيق كرده است (براى نمونه: تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازى، عسكر حقوقى، ۱۳۴۶ ش، ۳ ج).
تفسير ابوالفتوح رازى بر تفسيرهاى عربى و فارسى بعد از خود اثر نهاده است. قاضى نوراللّه شوشترى (ج ۱، ص ۴۹۰) ضمن ستايش از اين تفسير، اظهار نظر كرده كه فخرالدين رازى اساس تفسير كبير خود را از اين كتاب گرفته و براى دفع انتحال، بعضى از تشكيكات خود را بر آن افزوده است. از ميان تفسيرهاى فارسى، كه از ابوالفتوح متأثر بوده و به وضوح و گاه به عين عبارت از آن نقل قول كرده اند، مى توان به دو تفسير پرآوازه شيعه، جلاء الأذهان و جلاء الأحزان معروف به تفسير گازر تأليف ابوالمحاسن حسين بن حسن جرجانى و منهج الصادقين ملافتح اللّه كاشانى اشاره كرد. متن اين دو كتاب، به ويژه تفسير گازر، با روض الجنان اغلب يكسان و سزاوار سنجشهاى دقيق است (جرجانى، ج ۱، مقدمه حسينى ارموى، ص ى ـ يا، لز ـ لح).
تفسير ابوالفتوح تقريبا از زمان حيات مؤلف مورد توجه بوده و مرتب استنساخ و رونويسى شده است. تاكنون ۵۳ نسخه ناقص و كامل از اين تفسير در كتابخانه هاى ايران و ديگر كشورها شناسايى شده (ابوالفتوح رازى، ج ۱، مقدمه ياحقى و ناصح، ص هفتاد و شش ـ هشتاد و يك) كه كهن ترين آنها دستنويس شماره ۱۳۳۶ آستان