بر دو زبان انگليسى و عربى هر كدام به نوبه خود از شايستگيهاى برجسته اى برخوردارند كه حساسيت امر خطير ترجمه قرآن را درك كرده و در وهله اول فعاليتهاى علمى خود اول سراغ ترجمه هاى متون ديگر رفته، آن گاه پا به وادى مصحف شريف نهاده اند.
مقدمه فوق از آن رو بيان شد كه اين فعاليت علمى مخاطره آميز و از حساسيت ويژه اى برخوردار است. به قول يكى از همين مترجمان: «قلم خاكيان در برابر روح افلاكى و كلام حق عاجز و ناتوان است».
اينك به بررسى ترجمه هاى كامل قرآن كه از سال ۱۳۵۷ تا ابتداى سال ۱۳۸۱ چاپ و منتشر شده است، مى پردازيم. مجددا يادآور مى شويم اين بررسى صرفا جنبه كتاب شناختى چاپ و انتشار اين آثار را در بر دارد و از پرداختن به نقد و بررسى پرهيز شده است. در اين فاصله زمانى، ۲۳ ترجمه كامل منتشر شده است (يك ترجمه احياء و ترجمه ابوالفتوح رازى است) و پنج ترجمه از اين تعداد، تنها در سال ۱۳۸۰ ش به انجام رسيده است.

آثار متمايز اين دوره

در اين دوره شاهد ترجمه هايى بوده ايم كه به نحوى از آثار ديگر متمايز مى نمايد؛ از جمله ورود ترجمه هايى با توضيحات تفسيرى است. اين امر در ترجمه بهاءالدين خرمشاهى به وضوح نمايان است (قبل از آن ترجمه، مرحوم زين العابدين رهنما همراه با توضيح و تبيين آيات مشكله ارائه شده بود. شايسته است اين ترجمه به همراه تحقيقات پيوست مجددا تجديد چاپ گردد). اين ويژگى در ترجمه محمد خواجوى نيز با آوردن وجوه و نظاير نيز ديده مى شود. ارائه وسيع ترجمه منظوم از قرآن كريم نيز محل تأمل و بررسى بيشتر است. ترجمه اميد مجد، كه اولين بار در سال ۱۳۷۶ شمسى منتشر شده، با استقبال عموم روبه رو شده است. قبل از آن تفسير صفى عليشاه (۱۳۱۶ ـ ۱۲۵۱ ق) به صورت منظوم به فارسى عرضه گرديده بود.