موجود است. دومين بار در سال ۱۳۲۰ به وسيله آية اللّه مهدى الهى قمشه اى تصحيح شد و در ده جلد با حواشى مصحح به چاپ رسيد. بار سوم در سال ۱۳۴۲ شمسى، در دوازده جلد به تصحيح و توضيح آية اللّه حاج ميرزا ابوالحسن شعرانى چاپ شد، و چهارمين بار به همت آستان قدس رضوى و تصحيح گروهى از محققان با سرپرستى آقايان دكتر محمدجعفر ياحقّى و دكتر محمد مهدى ناصح در بيست مجلد به طبع انتقادى رسيد، كه چاپ آن حدود ده سال به طول انجاميد، و آخرين مجلدات آن در سال ۱۳۷۵ به دستِ مشتاقان رسيد. چاپ اخير از هر جهت نسبت به چاپهاى پيشين برترى دارد؛ چه به خواننده و محقق اين اطمينان قلبى را مى دهد كه آنچه مى خواند به قول و نظر ابوالفتوح بسيار نزديك است.
به جهتِ اهميت ترجمه اين تفسير، نگارنده از سالها پيش ـ كه توفيق آشنايى با اين اثرِ بزرگ را يافت ـ بر آن شد تا متنى مصحَّح و منقَّح از آن آماده كند؛ از اين روى، اساس كار خود را متن چاپ آستان قدس رضوى قرار داد، اما در ضمن كار متوجه شد كه اين چاپ اگر چه نسبت به سه چاپ گذشته از جهات فراوان مرجّح و نزديك ترين متن به زبان ابوالفتوح است، اما به دلايلى كه مصحِحان محترم از آن گريزى نداشته اند، داراى نواقصى است كه در ذيل به بعضى از آنها اشاره مى شود.
نظر به اينكه تصحيح متن تفسير و ترجمه در طول حدود پانزده سال انجام پذيرفته و در اين مدت نسخه اساس مصححان پيوسته تغيير كرده است، متن ترجمه و تفسير يكدست نمى نمايد. اگر فرض را بر آن بگذاريم كه نويسنده متن روض الجنان بيش از يك شخص نبوده است پس نمى تواند يك واژه قرآنى در آيات متعدد برابر نهادهاى گوناگون داشته باشد. وانگهى حوزه واژگان اين ترجمه و تفسير قاعدتاً بايد يكدست باشد و گوياىِ حوزه زبانى منطقه رى در قرن ششم؛ يعنى ويژگيهاى دستورى و آواشناسى و واژگانىِ رىِ قرن ششم بر آن حاكم باشد. حال آنكه چنين نمى نمايد، و علت آن است كه در آغاز كار، نسخه اى كامل از اين ترجمه