«... تا به غنيمت از قتال باز نمانْد، بَرِ همّت او آن كمتر چيز بود، چه همّت او جانها و نفوس ابطال بود نه نفايس اموال و سرهاى سران بود نه مالهاى گران بود.».
اين نكته را بايد در همين جا افزود كه تكرار فعل از اختصاصات شعر و نثر سبك خراسانى دوره هاى نخستين ادب فارسى است كه در نثر ابوالفتوح رازى نيز ديده مى شود:
«فتح موصلى شبى به خانه درآمد، در خانه او نه نان بود، نه آب بود، نه چراغ بود؛ نماز بكرد وسر بر زمين نهاد. در سجده شكر گريستن گرفت». [١] و همين تكرار فعل را در جاهاى ديگر نيز مى بينيم: «قلم احوال تو نوشت، سَفَره ارزاق تو نوشت، حفَظَه اعمال تو نوشت، رحمت بر تو جبّار تو نوشت». [٢]
نثرهاى مرسل و ساده و در عين حال زيبا، در اين تفسير زياد است. اينك نمونه اى كه در وصف صابران است: هر ستاره كه در فلك هست يا ثابت است يا سيّار، آنكه ثابت است از او سَيْر نيايد، و آنكه سيّار است در او ثبات نباشد؛ او ستاره اى بود در فلك حرب كه به وقت ثبات سَيْر نشناخت، وبه وقت سَيْر ثبات نكرد. وقت سيرش وقت حمله بود، همانند باد حمله بَر بود. به وقت ثبات چون كوه بود، آن جا كه دشمن در پيش حمله او چون كاه بود. هر دو چون باد بودند بر يكديگر و لكن باد با كوه چه تواند كردن، و كاه در پيش باد كه باشد؟ گويى درحقّ او گفت شاعر:
۰ ز باد و كوه ندانيش در مصاف بدانكچوباد حمله بَر است و چو كوه حمله پذير». [٣] ۰
و اينك مثالى ديگر:
«بيش از آن نبود كه چون از نيستى زاد سازى، نيست شوى. و همه هستى