وساعيه وكاتبه وقاريه وسامعه ومطالعه و نا[ظره] بمحمّد وآله الطّيبين الطّاهرين».
مجلد دوّم، كه از آغاز سوره يونس تا آخر قرآن را شامل است، ده مجلّد از انتهاى قرآن را به ضميمه قسمتى از جلد دهم محتوى است. صفحات آن در هيچ جاى نسخه حاضر ذكر نشده و در سال ۹۴۷ نوشته شده:
«تمّت بعون اللّه تعالى والحمد للّه ربّ العالمين وصلّى اللّه على خير الانام محمّد وآله الكرام في شهر ذى الحجة الحرام سنة سبع واربعين وتسعمائة حرّره العبد الاقل فريد عفى اللّه تعالى عنه».
از اين دو مجلّد گذشته، شش نسخه ديگر از تفسير مزبور در كتابخانه آستان قدس رضوى، به شماره هاى ۱۳۱ تا ۱۳۶ موجود است و مجموعاً تمام مجلّدات بيستگانه تفسير را شامل نيست؛ بلكه هر يك از آن شش نسخه، چند جلد از اصل تفسير را شامل است. آنچه در اين مجلّدات جلب توجّه مى كند، قدمت دو نسخه به شماره ۱۳۴ و ۱۳۶ مى باشد كه در سال ۵۵۶ و ۵۵۷ هجرى كتابت شده و از اين قرار دو مجلّد مذكور يا در زمان حيات شيخ و يا كمى پس از او نوشته شده است.
در صفحه ۶۵۶، سطر ۶ خاتمة الطبع، جلد پنجم تفسير ابوالفتوح مرحوم علامه قزوينى، از روى عكس اوراق اوّل آخر دو مجلّد موصوفه نسخه ۱۳۴ را، كه مشتمل بر اواسط سوره احزاب الى آخر سوره فتح مى باشد، نقل كرده:
«آخر الجزء السابع عشر من تفسير القرآن واللّه المشكور على جميع الأحوال والحمدللّه ذي المنّ والافضال والصلوة على النبىّ المعتام واهل بيته انجم الظّلام وقع الفراغ من زبرته وقت الصّخوه [من] يوم الاحد لخمس ليال خلت من شهر ربيع الأوّل على يدى العبد المذنب الفقير الغريب الرّاجى إلى رحمة ربّه حيدر بن محمّد بن اسماعيل بن سليمان بن ابراهيم الاردلانى النيسابورى سنة ستّة وخمسين وخمسمائة بورك لصاحبه حامداً للّه تعالى و مصلّياً على نبيّه وعترته الطاهرين الابرار».