«فرو فرستادن كتاب از خداوند عزيز درستگار (۲) نيافريديم آسمانها و زمين را و آنچه ميان آن دو است مگر براستى و مدت نامبرده و كسانيكه كافر شدند از آنچه بيم كرده شدند رو گردانند (۳) بگو آيا ديديد آنچه مى خوانيد از غير خدا بنماييد مرا چه چيز آفريدند از زمين يا مر آنها را شركتى است در آسمانها بياوريد مرا به كتابى از پيش اين يا از دانشى اگر هستيد راستگويان (۴) و كيست گمراه تر از آنكه مى خواند از غير خدا كسى را كه استجابت مر او را تا روز رستخيز و آنها از دعاء خودشان بى خبرانند (۵)».
نمونه اى از تفسير آيات:
«قديم (جل جلاله) بر سبيل منت و تذكير نعمت كفت ما كشاديم براى تو كشادنى ظاهر اين قول انكس است كه كفت فتح حديبه (نسخه چاپى حديبيه) يا فتح خبير خواست و ان دو فتح بوذ يكى ماضى يكى حال و انك حال بوذايد بس بس از محصول اين امذ براى ان بلفظ كفت و بر اين قول ايت بر ظاهر خوذ باشد مجاهد و عوفى گفتند: فتح خبير است. جابر گفت: فتح حديبه است و اما بر سبيل وعد و بشارت كفت: «إِنّا فَتَحْنا» على معنى سنفتح . ما ترا فتح خواهيم دادن يعنى فتح مكه، و اين قول قتاده است و قولى است جامع هر دو را.... الخ (تفسير آيه «إِنّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً» از سوره الفتح).
به طور كلى در اين نسخه، مثل همه نسخه هاى قديمى، كلمات كم نقطه هستند، دالهاى فارسى غالباً ذال است. «پ» و «چ» و «گ» را كاتب «ب» و «ج» و «ك» نوشته است. «مى» استمرار در افعال جدا است؛ مثل مى گويى، مى گفت، مى كرد و مى زدم.
باى تأكيد يا اضافه متصل نوشته شده است: بپيغامبران، بمن، بافريدن (به