در سال ۵۳۷ كتابت شده و نام مؤلف در آن نسخه، على الفضل احمد بن محمد الميدانى نوشته شده، در خور توجه و ذكر است.
بعد از آنكه كتاب ترجمان البلاغه رادويانى [١] در تركيه چاپ شد، معلوم شد نسخه اصل آن، كه در اواخر شهر اللّه المبارك رمضان سال بر پانصد و هفت از هجرت [٢] كتابت شده، از نسخه سامى فى الاسامى قديم تر و كهنه تر است.
نسخه مهم ديگر دو جلد از شرح ابوابراهيم بخارى است بر تعرف كلاباذى معروف به شرح تعرف، از اقدام كتب صوفيه كه در ۲۴ شوال ۴۷۳ كتابت شده و متعلق به كتابخانه سيد فضل اللّه صمدانى پيشاورى است. [٣] اطلاع من از اين نسخه به وسيله دوست سخن شناس و تازه آشناى من آقاى دكتر رياحى شده است و من بدين وسيله از ايشان سپاسگزارى مى كنم. چندى پيش شهرت كرد [٤] كه دو تكه از نسخه اى از قابوسنامه پيدا شده است كه دومين نسخه است و اسف خورده مى شد چرا آن را به بيگانگان فروخته اند كه از بيرون برود، ولى استاد مجتبى مينوى رساله اى محققانه نگاشت و روشن كرد كه آن دو تكه بى اساس و مجعول است. [٥]
استاد فرخ مى گفتند، در سفر اروپا همراه آقاى نصر اللّه فلسفى به واتيكان رفته اند و نسخه اى از ترجمه فارسى انجيل را ديده اند. معظم له تاريخ كتابت آن نسخه را به ياد نداشتند، ولى مطمئن بودند كه آن نسخه يكى از قديم ترين و نفيس ترين نسخه هاى فارسى عالم است.
به اعتقاد مرحوم قزوينى، سومين نسخه [٦] دو تكه از تفسير ابوالفتوح است كه در