جواب اين نامه مرقوم داريد تا عين آن جواب يا مفاد آن هر طور كه صلاح بدانيد با اسناد و نسبت آن به شخص حضرت عالى در خاتمة الطبع تفسير ابوالمحاسن درج گردد و وسيله ذكر جميلى براى آنان در اين مورد فراهم آيد. اميد آنكه پيش خداى تعالى و رسول اكرم و امام عصر (عجّل اللّه فرجه) منظور و مورد تحسين واقع شود.
۲۰/۷/۱۳۴۰ مير جلال الدين حسينى محدّث».
مكتوب است كه جناب آقاى حكمت در پاسخ نامه نگارنده فرستاد است:
«دانشمند نحرير و فاضل محقق آقاى مير جلال الدين محدّث (سلمه اللّه تعالى)!
عرض مى شود: اولاً، جناب عالى بايد شكر حق تعالى را بر اين نعمتى كه عطا فرموده، همواره با قلبى ذاكر و لسانى شاكر به جا آوريد؛ زيرا اين توفيق كه بهره حال و مآل آن جناب شده، يعنى عمر شريف را در خدمت علوم اسلامى و نشر آداب و روايات و فرهنگ شريعت محمدى مى گذرانيد كمتر به كسى نصيب گرديده است، مخصوصاً توفيق طبع تفسير شريف ابوالمحاسن جرجانى رحمه الله معروف به تفسير گازر از بركات روحانى و سعادات آسمانى است.
بزرگ ترين خير و فلاح، كه نصيب خواصّ بندگان الهى مى شود، على التحقيق نشر سخنان پاك يزدانى و بسط حقايق و معارف ربّانى است كه بهترين باقيات صالحات و ذخيره باقى در اين عمر فانى است: «وَ يَزِيدُ اللّهُ الَّذِينَ اهْتَدَوْا هُدىً وَ الْباقِياتُ الصّالِحاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَواباً وَ خَيْرٌ مَرَدًّا» [١] بحمداللّه شامل حال فرخنده فال جناب عالى است، ثانياً، در باب چگونگى طبع كتاب تفسير كبير روض الجنان و روح الجنان، معروف به تفسير شيخ جمال الدين علىّ بن حسين النيسابورى معروف به ابوالفتوح رازى متوفا ۵۳۸ هجرى، [٢] سئوالى فرموده بوديد.