« و یزید فی علمکم منطقه و یرغبکم فی الخیر عمله » [١] . یعنی با کسی‌ مجالست کنید که دیدن او شما را به یاد خدا بیندازد . یک عده مردم ، افرادی هستند که دیدن آنها انسان را از خدا غافل می‌کند ، و یک عده افراد ، عملشان ، کردارشان ، رفتارشان ، وضعشان ، سیماشان ، خصوصیاتشان به‌ گونه‌ای است که انسان را از غفلت خارج می‌کند . با کسی مجالست کنید که‌ دیدن او خدا را به یاد شما بیاورد ، کسی که سخنش بر علم شما می‌افزاید ، یعنی همه سخنانش برای شما حقایق تازه است ، هر چه که به شما می‌گوید حقیقت تازه‌ای است که از مجلسش بهره می‌برید . انسان می‌بیند که با بعضی‌ افراد می‌نشیند ، وقتی که برمی‌خیزد واقعا احساس می‌کند که مطلب یاد گرفته‌ ( هر نوع مطلبی ) و بر علمش افزوده شده است. « و یرغبکم فی الخیر عمله‌» . و عمل او هم ترغیب کننده شما به کار خیر باشد . طوری عمل می‌کند که شما را به کار خیر تشویق و ترغیب می‌نماید .
گفتیم که " معاشرت " یک اثر قهری دارد . این نکته را هم عرض بکنم‌ : این که عرض کردم فرق است میان معاشرت معلم و متعلم و غیر آن ، برای‌ این است که انسان دو جور معاشرت دارد : در یک جور معاشرتها ، انسان به‌ اصطلاح دروازه روح خودش را می‌بندد ، خودش را مخفی می‌کند ، نه خودش را آن طوری که هست برطرف ظاهر می‌کند ، و نه آمادگی دارد که طرف را در خودش بپذیرد . می‌بینید انسان اول بار که با کسی برخورد می‌کند ، هم او زود یک حالتی پیدا می‌کند که خودش را در مقابل انسان می‌گیرد ، و هم‌ انسان

[١] کافی ٣٩ / ١ و در آن : فی الاخرش عمله » .