جهنم و برای بهشت باید باشد ؟ آیا من بنده سپاسگزار نباشم ؟ از جمله کلمات پیغمبر اکرم درباب ارزش معنوی عبادت اینست که : « افضل الناس من عشق العبادش و عانقها و باشرها بجسده و تفرغ لها » .
بهترین مردم آن کسی است که به پرستش و نیایش عشق بورزد [١] .
همچنین حضرت رسول می‌فرمایند : « طوبی لمن عشق العبادش » خوشا به حال‌ کسی که به عبادت عشق بورزد ، عبادت به صورت معشوقش دربیاید « واحبها بقلبه » و از صمیم قلب عبادت را دوست داشته باشد « وباشرها بجسده » و با بدنش به آن بچسبد . مقصود اینست که عبادت فقط یک ذکر قلب به‌

رکوع کردن ، سجود کردن ، قنوت کردن ، نوعی عشق‌ورزی عملی است و تفرغ لها " تفرغ " از ماده فراغ است ) خودش‌ را فارغ کند برای عبادت ، خالی کند از همه چیز جز عبادت ، یعنی آن وقتی‌ که

[١] کلمه " عشق " در تعبیرات اسلامی خیلی کم آمده که بعضیها اساسا روی همین جهت گفته‌اند که اصلا این کلمه را نباید استعمال کرد و با استعمال زیاد شعرا هم مخالفت می‌کنند و می‌گویند کلمه حب و دوستی را باید به کار برد نه کلمه عشق . ولی دیگران جواب داده‌اند که کلمه عشق در اصطلاحات دینی کم به کار رفته نه اینکه هیچ به کار نرفته . از جمله‌ مواردی که به کار رفته ، همین جا است که عرض کردم . یکی دیگر آن جمله‌ معروفی است که نوشته‌اند امیرالمؤمنین در وقتی که از صفین برمی‌گشتند یا به صفین می‌رفتند ( تردید از من است ) به سرزمین کربلا که رسیدند ، مشتی‌ از خاک را برداشتند و بو کردند و بعد فرمودند: و اهالک ایتها التربه‌

(خوشا به تو ای خاک) ههنا مناخ رکاب و مصارع عشاق » اینجا جایی است‌ که بارهایی فرود خواهد آمد ، سوارهایی به اینجا که می‌رسند بارشان را فرود می‌آورند ، و اینجا خوابگاه عاشقانی است . بعد جمله‌هایی فرمود که آن‌ جمله‌ها کاملا می‌رساند که حضرت نظر به حادثه کربلا داشته‌اند .