در بسیاری از تعبیرات اسلامی این حالت غرور یا مناعت و احساس شرافت‌ ، تحت عنوان " عزت نفس " بیان شده است . در رأس اینها تعبیر خود قرآن کریم است که تعبیری حماسی است : « و لله العزش و لرسوله و للمؤمنین ». عزت اختصاصا از آن مؤمنان است ، یعنی مؤمن باید بداند عزت اختصاصا در انحصار مؤمنان است و اوست ، که باید عزیز باشد ، عزت‌ شایسته اوست و او شایسته عزت است . این یک نوع توجه دادن به نفس‌ است .

« اطلبوا الحوائج بعزش الانفس » [١] . اگر حاجتی‌ به دیگران دارید از آنها بخواهید ، ولی با عزت نفس بخواهید ، یعنی برای‌ حاجتی که دارید ، خودتان را نزد دیگران پست و ذلیل نکنید ، عزتتان را حفظ کنید و در حالی که آن را حفظ می‌کنید اگر حاجت و نیازی دارید آن را طرح کنید ، نیاز خودتان را با قیمت از دست رفتن عزتتان رفع نکنید .
جمله معروفی است در نهج‌البلاغه که حضرت ضمن خطابه‌ای به اصحابشان‌ می‌فرمایند : « فالموت فی حیاتکم مقهورین و الحیاش فی موتکم قاهرین » [٢] . مردن اینست که بمانید ولی مغلوب و مقهور باشید ، و زندگی این است‌ که بمیرید ولی پیروز باشید . اینجا اساسا مسئله عزت و قاهریت و سیادت‌ آنقدر ارزش والایی دارد که اصلا زندگی بدون آن معنی ندارد ، و اگر باشد مهم نیست که تن انسان

[١] نهج‌الفصاحة ، حدیث ٣٢٥ ، ص . ٦٤ [٢] نهج‌البلاغه ، خطبه . ٥١