در خود قرآن دو آیه داریم که کاملا مطلب را روشن می‌کند : « و لا تطع کل‌ خلاف مهین هماز مشاء بنمیم »[١] . سخن افراد زیاد سوگندخور پست را گوش مکن . تکیه روی مهانت و پستی است ، و در واقع شاید گفته می‌شود که‌ زیاد سوگند خوردن ناشی از پستی است ، انسانی که در خود احساس عزت کند ، پشتوانه حرفش را اینقدر سوگند قرار نمی‌دهد . و لذا سوگند خوردن ، دروغش حرام است . راستش هم امر مکروهی است .
و از این صریحتر ، آیه « و لقد کرمنا بنی آدم و حملناهم فی البر و البحر و رزقناهم من الطیبات و فضلناهم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا » است‌ . ما مکرم داشتیم بنی‌آدم را . گرامی داشتن دو جور است . یک وقت مثل‌ گرامی داشتن انسانی است انسان دیگر را . این بر می‌گردد به یک امر قراردادی و اعتباری . مثلا وقتی که شما وارد بر منزل من می‌شوید ، من دو جور عکس‌العمل می‌توانم داشته باشم : یکی اینکه چندان اعتنایی به آمدن و رفتن شما نکنم ، و دوم اینکه با شما در عمل محترمانه رفتار کنم و تواضع‌ نمایم . ولی وقتی که خدا می‌گوید : " « و لقد کرمنا »" معلوم است که‌ مقصود این نیست که در یک معاشرتی که با انسان داشتیم او را احترام‌ کردیم و بالا دست موجودات دیگر نشاندیم . مقصود اینست که ما در خلقت و آفرینش ، او را مکرم قرار دادیم ، یعنی این کرامت و شرافت و بزرگواری‌ را در سرشت و آفرینش او قرار دادیم ، اصلا کرامت و عزت و بزرگواری‌ جزئی از سرشت انسان و در سرشت انسان است . اینست که انسان اگر خود را آنچنان

[١] سوره قلم ، آیه ١٠ و . ١١