آن تواضعها و فروتنیهایی که مثلا یک مرد در مقابل مرد دیگر ، یا یک زن‌ در مقابل زن دیگر ، و یا یک زن در مقابل یک مرد محرم از خود نشان می‌دهد که قدم شما روی چشم ، دل ما را روشن کردید ، تشریف بیاورید و از این‌ قبیل ، برای زن شایسته نیست که در مقابل مرد نامحرم از خود نشان دهد و اینهمه خودش را کوچک کند . زن در مقابل یک مرد نامحرم که قرار می‌گیرد باید خودش را بگیرد . و لهذا می‌فرماید که اگر زن با یک مرد نامحرم‌ اینطور رفتار بکند ، آن نامحرم همیشه میان خودش و آن زن یک حریم و یک‌ دور باش قائل می‌شود . پس این تکبر مربوط به رفتار شد نه مربوط به خلق . خود حدیث نشان می‌دهد که اگر زن اینجور باشد مرد نامحرم را بر خود متمکن‌ نمی‌کند . ما یک اصلی را همیشه گفته‌ایم که اسلام به طور کلی می‌خواهد یک‌ حریمی - هم عملی مثل آنچه که در مورد پوشش گفته است و هم اخلاقی مثل‌ آنچه که در این جور موارد می‌گوید - میان مرد و زن نامحرم وجود داشته باشد ، و این حریم جلوی آن اشتعالی را که خطر آن همیشه وجود داشته و دارد می‌گیرد . پس این ، رفتار متکبرانه است نه خود تکبر .

مفهوم " جبن " در این حدیث

اما مسئله جبن . مسئله جبن نیز اینجا ناظر به مسئله عفاف زن است نه‌ مسئله جبن و شجاعت مطلقا . شجاعت به عنوان خلق روحی که به اصطلاح معروف‌ یعنی قوت قلب داشتن و نترس بودن و خود را نباختن در مقابل دیگران ، برای مرد ممدوح است ، برای زن هم ممدوح است . هیچ وقت اسلام نمی‌گوید که‌ مرد خوب است