در آیات دیگر قرآن نیز هست که با کافر جنگیدن هم یک حدی دارد ، یعنی‌ جایی می‌رسد که اگر بیش از آن جلو بروند ، به تعبیر خود قرآن ، اعتداء و تجاوز از حد است ، که در آیه دیگر می‌فرماید : « قاتلوا فی سبیل الله الذین یقاتلونکم و لا تعتدوا ان الله لا یحب‌ المعتدین »[١] .
در راه خدا با مردمی که با شما می‌جنگند بجنگید ، ولی از حد تجاوز نکنید . مثلا آن وقت که دشمن اسلحه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌گوید تسلیم ، آنگاه‌ که دیگر تسلیم شد و شمشیرش به روی شما کشیده نیست دیگر او را نکشید .
یا مثلا متعرض بچه‌هایشان نشوید ، متعرض زنهایشان نشوید ، متعرض‌ پیرمردهایشان نشوید ، متعرض آبادیشان ، درخت و چشمه‌هایشان نشوید ، همان‌ دستورهایی که پیغمبر اکرم غالبا وقتی که مسلمین می‌رفتند به جنگ ، به‌ صورت متحدالمال به آنها می‌فرمود .
بنابراین وقتی که پای عدالت و نقطه مقابل آن ، ظلم در میان باشد می‌گوید در مورد کافران هم از حد تجاوز نکنید ، به آنها ظلم نکنید ، با آنها هم به عدالت رفتار کنید .
پس عدالت به هر حال باید رعایت بشود . احسان به کافر را در جایی‌ اجازه می‌دهد که اثر خوب داشته باشد ، اما آنجا که اثر بد می‌بخشد - یا برای خود او و یا برای مسلمین - مسلم اجازه نمی‌دهد . مثلا می‌گویند اسلحه‌ به کافر نفروشید [٢] . ولی ذکر می‌کنند که این در

[١] سوره بقره ، آیه . ١٩٠ [٢] البته اختصاص به اسلحه ندارد ، هر چیزی که بنیه او را تقویت‌ می‌کند .