متعلمان ، و مردم همج رعاع ، بعد حضرت وارد این مطلب می‌شود که من خیلی‌ حرفها دارم ولی آدمش را پیدا نمی‌کنم . افراد را تقسیم می‌کند ، می‌گوید بعضی ، افراد خیلی باهوشی هستند ، می‌فهمند ولی به آنها اعتماد نیست ، همینها را وسیله مطامع و دنیاداری قرار می‌دهند . بعضی‌ها آدمهای خوبی‌ هستند ولی کودن و نفهمند و درک نمی‌کنند ، و من به چه کسی بگویم ، آخرش‌ باید آنچه را که می‌دانم به گور ببرم ، آدمش را پیدا نمی‌کنم . ولی بعد برای اینکه همه را مأیوس نکرده باشد می‌فرماید : " « اللهم بلی لا تخلوا لارض من قائم لله بحجة اما ظاهرا مشهورا واما خائفا مغمورا . . . و یزرعوها فی قلوب اشباههم » . خلاصه مضمونش اینست که همیشه یک دسته‌ای‌ هستند که خداوند آن معنویتها و حجتهای خودش را به وسیله اینها در دل‌ افراد قابل می‌کارد و کشت می‌کند . بعد درباره اینها می‌گوید : « هجم بهم‌ العلم علی حقیقة البصیرش » . علم به آن معنای حقیقت بصیرت ، به آنها هجوم آورده . ( معلوم است که علم افاضی است نه علم اکتسابی ) .
²و باشروا روح الیقین ». روح یقین را مباشرت کرده‌اند ، یعنی رسیده‌اند به‌ روح یقین . « و استلانوا ما استوعره المترفون » . آن چیزهایی که اهل ترف‌ خیلی برایشان سخت و سنگین می‌آید ، برای آنها نرم است . « و انسوا بما استوحش منه الجاهلون » [١] آن چیزی که جاهلان از آن وحشت دارند ، اینها با همان انس دارند .

[١] نهج‌البلاغه ، حکمت . ١٤٧