که شعر را در خدمت هدف خودش قرار داده نه اینکه آن را به عنوان یک‌ هنر هر جا که شد مصرف کند . قرآن می‌گوید : « ا لم تر انهم فی کل واد یهیمون ». در وادیهای مختلف حیران‌اند ، یک روز مدح این ، یک روز مدح‌ آن ، یک روز در این موضوع ، یک روز در آن موضوع ، یک روز یک چیزی را مدح می‌کند ، روز دیگر همان چیز را مذمت می‌کند ، که مظهر تام و تمام‌ بی‌مسلکی است . ولی « الا الذین آمنوا »مگر شعرای با ایمان و به قول ما مسلکی و هدفدار که شعرشان در خدمت ایمانشان است . امروز اگزیستانسیالیستها می‌گویند ادبیات متعهد ، شعر متعهد . حرف قرآن تقریبا همین مطلب است ، با شعر مخالفت می‌کند مگر با شعر متعهد : « الا الذین‌ آمنوا و انتصروا من بعد ما ظلموا »مگر آنانکه مظلوم واقع شدند و با شعر دارند انتصار می‌کنند و کمک می‌خواهند ، یعنی شعری که شعار یک مظلوم است‌ در برانگیختن مردم علیه ظالم .
در اینجا هم تعبیر قرآن تعبیر مطلق و اعمی است [ و اختصاص به مرد یا زن ندارد ] . همچنین امیرالمؤمنین در تعبیراتشان در نهج‌البلاغه دارند که : « لا یمنع الضیم الذلیل و لا یدرک الحق الا بالجد » [١] . می‌فرماید آدم‌ ذلیل و زبون هرگز نمی‌تواند ضیم - یعنی خواری و ذلت ظلم - را از خودش‌ دفع کند ، و به حق نتوان رسید مگر با جدیت و تصمیم .
اینها به تعبیر اصولیون یک عموماتی است که آبی از تخصیص است .
اصولیین یک حرف بسیار زیبا و خوبی دارند ،

[١] خطبه . ٢٩