که همه کارهایش را دیگران انجام می‌دهند و او همینجور مربا مانند بیکار می‌نشیند و حتی طوری می‌شود که دست زدن به یک کار را - هر چند ساده و کوچک باشد - برخلاف شأن و حیثیت خود تشخیص می‌دهد .
درباره یکی از امرای قدیم خراسان می‌گویند که جبه خز خوبی پوشیده بود ، برای او قلیانی آوردند ، قلیان تکانی خورد و آتش آن روی جبه خزش افتاد . برخلاف شأن خودش می‌دید که لباسش را تکان دهد تا آتش بیفتد . فقط گفت " بچه‌ها " ، یعنی بیایید . تا آنها آمدند ، جبه و مقداری از تنش‌ سوخت . اصلا برخلاف شأن و حیثیت خود می‌دانست که جبه خود را تکان دهد .
و حتی شنیدیم اگر می‌خواست بینی خود را پاک کند دیگری باید دستمال جلوی‌ دماغش می‌گرفت [١] .
اینکه این اشخاص دست به هر جنایت و خیانتی می‌زنند برای همین است که‌ آداب اجتماعی نمی‌گذارد که‌اینها انرژیهای خود را در راه صحیح مصرف کنند.

زن و غیبت

زنها در قدیم مشهور بودند که زیاد غیبت می‌کنند . شاید این به عنوان‌ یک خصلت زنانه معروف شده بود که زن طبیعتش این است و جنسا غیبت کن‌ است ، در صورتی که چنین چیزی نیست ، زن و

[١] قصه آن غلام معروف است که دستمال را جلوی بینی ارباب گرفت و ارباب گفت چرا بیرون نمی آید ؟ گفت : ارباب ! فینش را هم من باید بکنم ؟ ! اقلا این کار را خودت بکن .