روی آن انجام گرفته است . لباسی که می‌پوشیم ، غذایی که می‌خوریم ، کفشی‌ که به پا می‌کنیم ، مسکنی که در آن زندگی می‌کنیم ، هر چه را که نظر کنیم‌ می‌بینیم غرق در نتیجه کار دیگران هستیم . کتابی که جلومان گذاشته و مطالعه می‌کنیم محصول کار دیگران است : آن که تألیف کرده ، آن که کاغذ ساخته ، آن که چاپ کرده ، آن که جلد نموده و غیره . انسان در اجتماعی که‌ زندگی می‌کند غرق است در محصول کار دیگران ، و به هر بهانه‌ای بخواهد از زیر بار کار شانه خالی کند همان فرموده پیغمبر است که سنگینی او روی‌ دوش دیگران هست بدون اینکه کوچکترین سنگینی از دیگران به دوش گرفته‌ باشد . باری در اینکه کار یک وظیفه است نمی‌شود شکی کرد ولی ما درباره کار از نظر تربیت بحث می‌کنیم . آیا کار فقط وظیفه‌ای از روی ناچاری اجتماعی‌ است ؟ یا نه ، اگر این مسئله نباشد نیز لازم است و به عبارت دیگر اگر این لابدیت و ناچاری وظیفه اجتماعی نباشد ، باز هم کار از نظر سازندگی‌ فرد یک امر لازمی است . انسان یک موجود - به یک اعتبار - چند کانونی‌ است . انسان جسم دارد ، انسان قوه خیال دارد ، انسان عقل دارد ، انسان‌ دل دارد ، انسان . . . کار برای جسم انسان ضروری است ، برای خیال انسان‌ ضروری است ، برای عقل و فکر انسان ضروری است ، و برای قلب و احساس و دل انسان هم ضروری است . اما برای جسم کمتر احتیاج به توضیح دارد زیرا یک امر محسوس است . بدن انسان اگر کار نکند مریض می‌شود . یعنی کار یکی از عوامل حفظ الصحه است .