هر وقت می‌شود امیرالمؤمنین را با آن زیارت کرد ، و از مختصات‌ امیرالمؤمنین هم نیست ، هر امامی را با این زیارت می‌توان زیارت کرد ، با این تفاوت که آن یک کلمه " السلام علیک یا امیرالمؤمنین " در زیارت غیر امیرالمؤمنین برداشته می‌شود [ و به جای آن ، عبارت مناسب‌ گذاشته می‌شود ] . بعد از آن چند جمله مختصر که سلام و اظهار ارادت به امام ، و شهادت به‌ این است که من شهادت می‌دهم که تو در راه خدا آن جهادی را که شایسته و لازم بوده انجام دادی و خلاصه من گواهی می‌دهم که تو وظیفه خودت را آنچنان‌ که باید انجام دادی ، سیزده جمله دارد که این سیزده جمله دعاست ، یعنی‌ بعد از اینکه امام را زیارت می‌کنیم ، در حضور و در مشهد امام از خدای‌ متعال این چیزها را می‌خواهیم . شاهد من ، دو جمله آن است . می‌خوانیم : « فاجعل نفسی مطمئنة بقدرک ، راضیة بقضاءک ، مولعة بذکرک و دعائک ، محبة لصفوش اولیاءک محبوبة فی ارضک و سمائک ، صابرش علی نزول بلاءک ، شاکرش لفواضل نعمائک ، ذاکرش لسوابغ آلائک ، مشتاقة الی فرحة لقائک ، متزودش التقوی لیوم جزائک ، مستنة بسنن اولیائک ، مفارقة لاخلاق اعدائک‌ ، مشغولة عن الدنیا بحمدک و ثنائک » جزء این سیزده جمله ، این دو جمله است راجع به محبت : خدایا من‌ می‌خواهم هم محب باشم هم محبوب ، هم دوست بدارم ، هم مرا دوست بدارند . اما کی را دوست بدارم ؟ « محبة لصفوش اولیاءک » . دوستدار آن‌ برگزیدگان از اولیای تو باشم ، خلص اولیای تو . محبت خلص اولیاء است‌ که مثل مغناطیس ، انسان را می‌کشد .