اساس این است که همه موجودات به سوی کمال می‌روند و کمال مطلق خداوند است ، یعنی همه چیز به سوی خداوند در حرکت است . این یک بحث است که‌ از بحث ما بیرون است . بعد می‌آییم سراغ عبادت انسان ، یعنی کارهای اختیاری انسان . مطلبی که‌ ایشان می‌خواستند بگویند ، مطلب درستی است ، و آن این است که فقهاء این‌ را مطرح کرده‌اند که هر عملی ، اگر انسان آن عمل را به داعی - یعنی به‌ انگیزه - رضای خدا انجام بدهد می‌شود عبادت ، البته عملی که پیکره‌اش هم‌ صلاحیت داشته باشد . یعنی هر عملی که فی حد ذاته ، عمل خوبی باشد و مصلحت ، باشد ، اگر انسان آن را برای خدا انجام بدهد و انگیزه‌اش در آن‌ کار خدا باشد ، عبادت است . بنابراین ممکن است خوابیدن انسان هم‌ عبادت بشود . گفته‌اند اگر کسی زندگیش را آنچنان تنظیم بکند که هر کارش‌ در جا و در وقت واقع بشود ، خودش را هم آنچنان تربیت بکند که واقعا اعمالش را برای خدا انجام دهد ، او شبانه روز در عبادت است : خوابش‌ عبادت است ، بیداریش عبادت است ، غذا خوردنش عبادت است ، راه‌ رفتنش عبادت است ، لباس پوشیدنش عبادت است . همه کارهایش عبادت‌ است ، چون فرض این است که همه را برای خدا انجام می‌دهد . این مطلب‌ درستی است ، و این که انسان باید همیشه در حال عبادت باشد معنایش همین‌ است . به این معنا یک لحظه هم نباید باشد که انسان در حال عبادت نباشد . ولی اشتباه نشود ، این یک وقت سبب نشود که ما خیال بکنیم چون هر کاری که مصلحت باشد اگر برای خدا انجام بدهیم عبادت است ، پس من در مطب خودم هستم ، فرض این است که کارم را برای خدا