« فی وجوههم من اثر السجود ذلک مثلهم فی التوراش ومثلهم فی الانجیل کزرع‌ اخرج شطأه فازره فاستغلظ فاستوی علی سوقه یعجب الزراع لیغیظ بهم الکفار [١] .
آیه عجیبی است . می‌فرماید حضرت محمد صلی الله علیه وآله پیامبر خداست ، و آنان که با او هستند ( نه پیغمبر تنها ، پیغمبر و آن اصحاب‌ تربیت شده‌اش . اول صفتی که ذکر می‌کند ، قدرت و نیرویشان در مقابل دشمن‌ است ) اشداء علی الکفار در مقابل کافران و معاندان ، سخت ، محکم و با صلابت هستند ، رحماء بینهم در میان خودشان مهربانان ، پرعاطفه‌ها و پرمحبتها می‌باشند . این دو قسمت مربوط به جنبه منفی و مثبت در برخوردها و روابط اجتماعی با دشمن و دوست است . البته ملاک دوست و دشمن ، دوست‌ و دشمن شخصی نیست ، دوست و دشمن مسلکی و انسانی است . بعد فورا می‌آید دنبال عبادت . اگر فقط همین را گفته بود ، آنوقت می‌شد مثل مکتبهای‌ اجتماعی امروز . ولی فورا می‌آید دنبال " المستغفرین بالاسحار " : تراهم‌ رکعا سجدا . همین اشداء علی الکفار ، همینها که در میدان جنگ آنچنان‌ شیرهای با صلابت هستند و در میدان اخلاق اینقدر مهربان می‌باشند ، در خلوت‌ عبادت ، راکع ، ساجد و نیایشگرند و از خدا فضل و رحمت می‌خواهند . در چهره‌های اینها آثار سجده را می‌بینی . از خدا فضل و رضا و خشنودی می‌خواهند ، از همان رضوان من الله اکبر که اندکی از آن از همه بهشتها بالاتر است .
باز دو مرتبه می‌آید سراغ نقش اجتماعیشان : مثلشان در تورات آن بوده‌

[١] سوره فتح ، آیه . ٢٩