بگذار عفتم از بین برود . نه ، عفت یک امر شخصی نیست که به تو بگویند از آن بگذر تا از یک " خودی " گذشته باشی . عفت یک امری است که تو امانتدار آن هستی . گذشته از عفت ، مثل این است که فردی که امین یک‌ شی‌ء گرانبهایی هست و وظیفه‌اش این است که آن شی‌ء گرانبها را به مقصد برساند ، در بین راه شجاعتش گل بکند ، بجای اینکه همه کوشش او صرف این‌ باشد که شی‌ء گرانبها را به مقصد برساند ، آن را در معرض خطر قرار بدهد .
یک وقتی آقای همایون [١] مثل خوب و آموزنده‌ای ذکر می‌کرد . می‌گفت‌ چهل پنجاه سال پیش ، حمالی را دیدم که طبق بزرگی از این جنسهای بارفتن‌ عالی که در خانواده‌های سلطنتی یا اعیان و اشراف به ندرت پیدا می‌شود و جزء نفایس یک مملکت است روی سرش بود و از خانه‌ای به خانه دیگر منتقل‌ می‌کرد . در همین حال بعضی از رنود دیدند فرصت خوبی است برای اینکه او را اذیت کنند . آمدند یک عمل اهانت آمیزی نسبت به او انجام دادند .
من دلم ریخت ، گفتم الان این آدم عصبانی می‌شود و برای اینکه از خودش‌ دفاع کند این طبق بارفتن را می‌اندازد و همه می‌شکند . ولی دیدم او تحمل‌ کرد چون می‌فهمید چه باری دارد و اینجا جای شجاعت کردن و دفاع نمودن از خود نیست ، اینجا جایی است که باید امانت را به منزل رساند . ارزش آن‌ را درک کرد .

[١] [ از مؤسسین حسینیه ارشاد ] .