عنوان یک حالت روانی ، و گاهی به کار می‌رود در جایی که اثر این کار بروز می‌کند اعم از اینکه خودش وجود داشته باشد یا وجود نداشته باشد .
می‌گوییم فلانی با فلان کس مهربانی کرد ، یعنی کاری که از نوع کار مهربانانه است انجام داد اعم از اینکه آن حقیقت مهربانی در آن وجود دارد یا وجود ندارد ؟ یا مثلا در مورد خداوند همین لغات انسانی به کار برده می‌شود و حال آنکه این لغات به مفهوم انسانیش در مورد خداوند صادق‌ نیست ولی به مفهوم اثرش صادق است . مثل اینکه می‌گوییم : « الله یستهزء بهم »[١] خدا آنها را استهزاء می‌کند . یا می‌گوییم خدا از چنین چیزی‌ حیا می‌کند . " حیا " لغتی است که برای انسان وضع شده و حالت انسان را بیان می‌کند . در انسان " حیا " یک حالت آزرم ، شرم ، انفعال ، خجلت‌ و تأثر است ، یک حالت روانی است . بدون شک حیای به معنای شرم پیدا کردن ، آن حالت روانی‌یی که در انسان پدید می‌آید ، و بالاخره تأثر و انفعال در مورد خداوند درست نیست ، ولی گاهی رفتاری که خدا با انسان‌ می‌کند نظیر حالتی است که از روی حیا و شرم صادر شده باشد ، می‌گویند خدا حیا می‌کند . سعدی در اول گلستان می‌گوید : بنده‌ای بار اول بخواند دعا مستجاب نشود ، بار دوم و بار سوم ، بعد خطاب رسد : یا ملائکتی جواب‌ بنده مرا بدهید که فقد استحییت من عبدی [ از بنده‌ام حیا کردم و شرمنده‌ شدم ] . همچنین استهزاء از نظر انسان یک حالت روانی است که یک‌ بروزاتی دارد ، ولی وقتی خدا یک کاری با یک بشری می‌کند که در عمل ، او را مانند کسی قرار می‌دهد که

[١] سوره بقره ، آیه . ١٥