فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٧٤ - پیروزی انقلاب اسلامی و رفراندوم جمهوری اسلامی

مبحث دوم: تاريخچه حقوق اساسى جمهورى اسلامى ايران

پيروزى انقلاب اسلامى و رفراندوم جمهورى اسلامى

در ٢٢ بهمن ١٣٥٧ با قيام يكپارچه مردم ايران به رهبرى امام خمينى (قدس سرّه) انقلاب اسلامى به پيروزى رسيد و آخرين آثار و باقى‌مانده‌هاى حاكميت رژيم سلطنتى از ميان رفت، و ملت ايران در صف واحد پشت سر رهبر انقلاب اسلامى ايران، استوار و پابرجا قرار گرفت و فرمان او را عملاً گردن نهاد.

انقلاب اسلامى ايران كه در پى مبارزات مستمر و خونبار مردم با تكيه بر سه عامل: «مكتب اسلام»، «وحدت و يكپارچگى مردم» و «رهبرى امام» به پيروزى رسيد، و استبداد داخلى و سلطه خارجى را در هم شكست، زمينه تحقق شعار «استقلال، آزادى، جمهورى اسلامى» را كه خواست مردم در تظاهرات ميليونى و خونين ملت در سراسر كشور بود فراهم آورد، و قدرت سهمگين انقلابى مردم تهران هر نوع عكس العمل مذبوحانه را از دشمنان داخلى و خارجى انقلاب گرفت، و همه ملت گوش به فرمان امام، آماده اجراى رهنمودهاى رهبر انقلاب اسلامى گرديدند.

در آن روز ديدگاهها و رهنمودهاى امام بعنوان مرجع تقليد دينى و رهبرى انقلاب، هم جنبه فرضيه دينى داشت و هم تبلور خواسته‌هاى ميليونى مردم مسلمان ايران بود.

گرچه شوراى انقلاب به فرمان رهبر كبير انقلاب تشكيل و عملاً مسئوليت اداره كشور را بر عهده گرفته بود، ولى تمامى كشور گوش به فرمان امام داشتند و گمشده خود را از زبان امام و در رهنمودهاى رهبر كبير انقلاب اسلامى جستجو مى‌كردند.

در تاريخ ١٥ بهمن سال ١٣٥٧ در لحظاتى كه بازماندگان رژيم منحوس پهلوى آخرين نفسهاى خود را مى‌كشيدند، دولت موقت به فرمان رهبر انقلاب اسلامى اختيارات قوه مجريه را بدست گرفت تا نظام اسلامى شايسته‌اى كه بايد جايگزين نظام شاهنشاهى شود - بطور قانونى - تعيين گردد. امام خمينى (قدس سرّه) در فرمان مورخ ششم ربيع الاول سال ١٣٩٩ ه ق. نخست وزير دولت موقت را بدون در نظر گرفتن روابط حزبى و بستگى به گروهى خاص، مأمور تشكيل دولت نمود تا