راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٨٥ - فوايد و آثار روزه

ورداً من ليله و عفّ بطنه و فرجه و كفّ لسانه خرج من ذنوبه كخروجه من الشهر فقال جابر يا رسول‌اللَّه ما احسن هذا الحديث فقال رسول‌اللَّه يا جابرو ما اشدّ هذا الشروط».[١] اى جابر! اين ماه مبارك رمضان است؛ هر كس روزه بگيرد و شب را به دعا بپردازد و عفت شكم و فرج داشته باشد و زبانش را نگه دارد، از گناهان خود بيرون مى‌رود، همان‌طورى كه از ماه رمضان خارج مى‌شود. جابر عرض كرد اى پيامبر خدا! اين سخن چقدر نيكوست. پيامبر فرمود: چقدر رعايت شرايط روزه كامل، دشوار است.

٧. همدردى با مستمندان: قال الصادق ٧: «انما فرض اللَّه عزوجل الصيام ليستوى الغنىّ و الفقير ... و ان يذيق الغنىّ مسّ الجوع و الالم ليرقّ على الضعيف و يرحم الجائع»[٢] خداوند روزه را بر مسلمانان واجب ساخت تا فقير و غنى همسان گردند ... و خداوند اراده كرد به اغنيا سختى گرسنگى و درد تشنگى را بچشاند تا آنان به ضعيفان و گرسنگان ترحّم كنند.

٨. از بين رفتن شهوات نفسانى: قال الصادق ٧ قال رسول‌اللَّه ٦: «فالصوم يميت مراد النفس و شهوة الطبع فيه صفاء القلب و طهارة الجوارح و عمارة الظاهر و الباطن و الشكر على النعم و الاحسان الى الفقراء و زيادة التضرع و الخشوع و البكاء و حبل الالتجاء الى اللَّه و سبب انكسار الشهوة و تخفيف الحساب و تضعيف الحسنات و فيه من الفوائد مالا يحصى‌»[٣] روزه، خواست‌هاى نفسانى و طبيعت شهوانى را تضعيف مى‌كند و موجب صفاى قلب و پاكى جوارح بدن مى‌گردد و مايه آبادانى ظاهر و باطن انسان مى‌شود و نيز باعث شكر نعمت و احسان به فقرا و عامل كثرت تضرع و خشوع و ناله به درگاه پروردگار است،

[١] - فروع كافى، ج ٤، ص ٨٧

[٢] - وسائل، ج ٧، ص ٣

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٦، ص ٢٥٤