راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٧٧ - نماز در قرآن

لذكرى»[١] نماز را به خاطر ياد من به پادار. «الا بذكر اللَّه تطمئن القلوب»[٢] ياد من مايه آرامش قلب‌هاست.

نماز در قرآن‌

١. مطرح بودن نماز در تمام اديان:

حضرت ابراهيم گويد: خداوندا! مرا برپا دارنده نماز قرارده. «رب اجعلنى مقيم الصلوة»[٣] حضرت اسماعيل اهل خويش را به نماز فرمان مى‌داد «و كان‌ يأمر اهله بالصلوة»[٤] خداوند خطاب به حضرت موسى گويد نماز را به خاطر ياد من برپادار. «اقم الصلوة لذكرى»[٥] قوم شعيب به او گفتند: آيا نماز تو ما را وادار مى‌كند كه آنچه را پدران ما مى‌پرستيدند ترك كنيم؟ «يا شعيب اصلوتك تأمرك ان نترك ما يعبد اباؤنا»[٦] حضرت عيسى ٧ گويد: خداوند مرا مادامى كه زنده هستم سفارش به نماز و زكات كرده است‌ «و اوصانى بالصلوة و الزكوة ما دمت حيّاً»[٧]

٢. نماز در رديف ايمان به غيب: «الذين يؤمنون بالغيب و يقيمون الصلوة»[٨] متقين كسانى هستند كه داراى ايمان به غيب هستند و نماز را بر پا مى‌دارند.

٣. برپا داشتن نماز هدف هجرت ابراهيم: «ربنا انى اسكنت من ذريتى بواد غير ذى ذرع ربّنا ليقيموا الصلوة»[٩]

پروردگارا! من ذريه خويش را در وادى اى كه گياه در آن نمى‌رويد ساكن گردانيدم تا نماز برپا داشته شود.

٤. استمداد از نماز در مشكلات: «و استعينوا بالصبر و الصلوة»[١٠] از صبر (روزه) و نماز در (مشكلات) كمك بگيريد.

[١] - طه، ٢٤

[٢] - رعد، ٢٨

[٣] - ابراهيم ٤٠

[٤] - مريم ٥٥

[٥] - طه، ٢٤

[٦] - هود، ٨٧

[٧] - مريم، ٣١

[٨] - بقره، ٣

[٩] - ابراهيم، ٣٧

[١٠] - بقره، ٤٥