راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٢٣٤ - كلام امام خمينى قدس سره

و اين‌كه گناه را استثنا كرده براى آنست كه گناه آنان مانند گناه ما نيست و گناه هر يك از آن‌ها به اندازه قرب منزلت اوست. قال الصادق ٧ انّ رسول اللَّه ٦ يتوب الى اللَّه و يستغفر فى كل يوم و ليلة مأة مرّة من غير ذنب ان اللَّه يخصّ اوليائه بالمصائب ليأجرهم عليها من غير ذنب يعنى من غير ذنب كذنوبنا فان ذنب كل احد انما هو بحسب قدره و منزلته عنداللَّه.[١]

كلام امام خمينى قدس سره‌

امام خمينى قدس سره مى‌فرمايد: «شخص تائب، پس از توبه نيز آن صفاى باطنى برايش باقى نمى‌ماند، چنان‌كه صفحه كاغذى را اگرسياه كنند و باز بخواهند جلا دهند البته به حال جلاى اولى بر نمى‌گردد يا ظرف شكسته‌اى را اگر اصلاح كنند باز به حالت اولى مشكل است عود كند. بسيار فرق است بين دوستى كه در تمام عمر، با صفا و خلوص با انسان رفتار كند با دوستى كه خيانت كند و پس از آن عذر تقصير طلب نمايد». بنابراين، انسان بايد حتى الامكان گناه نكند و اگر خداى نخواسته گناه كرد هر چه زودتر در صدد توبه و علاج برآيد. و بهار توبه ايام جوانى است كه بار گناهان كم است. انسان در پيرى حرص و طمع او بيشتر است. برفرض كه انسان بتواند در ايام پيرى توبه كند از كجا به پيرى برسد و اجل به او مهلت دهد. كمياب بودن پيران دليل بر اين است كه مرگ به جوانان نزديك‌تر است. انسان در يك شهر پنجاه هزار نفرى، پنجاه نفر پير هشتاد ساله نمى‌بيند.[٢]

[١] - حقايق، ص ٢٨٨؛ محجة البيضاء، ج ٧، ص ١٧

[٢] - اربعين امام خمينى قدس سره، ص ٢٣٣