راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١٤ - قرآن، كتاب تربيت

نه از مادّه «ربب» چون معناى تربيت، در نوع مواردى كه به كار رفته عبارت است از نموّ و زيادت جسمانى و پرورش مادّى؛ و تربيت و سوق دادن به كمال و سعادت معنوى در اغلب موارد ملاحظه نشده است البتّه تربيت يك مفهوم عامّى دارد كه جميع مراتب حصول نشو و نما و زيادتى را به هر كيفيتى كه باشد اعم از مادى و معنوى شامل مى‌شود[١] بنابراين واژه تربيت،- با توجه به ريشه آن- به معناى فراهم آوردن موجبات فزونى و پرورش است. علاوه بر اين، تربيت به معناى تهذيب نيز استعمال شده كه به معناى از بين بردن صفات ناپسند اخلاقى است. گويا در اين استعمال نظر به آن بوده است كه تهذيب اخلاقى مايه فزونىِ مقام و منزلت معنوى است و از اين حيث مى‌توان تهذيب را تربيت دانست.

قرآن، كتاب تربيت‌

قرآن كريم، كتاب هدايت، نور، شفاء، رحمت، تذكّر، موعظه، بصيرت و برنامه زندگى و داروى مؤثّر براى همه دردها معرّفى شده است كه در سايه عمل به دستورات آسمانى آن، انسان مى‌تواند به سعادت ابدى برسد. «يا ايها الناس قد جاءتكم موعظة من ربكم و شفاء لما فى الصدور و هدى و رحمة للمؤمنين»[٢] علّامه طباطبايى قدس سره مى‌فرمايد: اگر چهار صفتى كه در اين آيه براى قرآن آمده با خود قرآن سنجيده شود آيه شريفه به صورت جامعى در مى‌آيد كه تمامى آثار پاكيزه و زيبائى قرآن را در بر دارد. قرآن در روحيّه مردم مؤمن چنان اثر مى‌كند كه دل‌ها بارور مى‌شود و نقش پاكى‌ها در آن‌ها ترسيم‌

[١] - التّحقيق، ج ٤، ص ٣٦

[٢] - يونس، آيه ٥٧