راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١٢٨ - الگوهاى تربيتى در كلام اميرالمؤمنين

است كه معايب و رسوائى‌هاى جهان را به تو نشان مى‌دهد زيرا كه آن حضرت با اهل بيتش در گرسنگى به سر بردند و با آن مقام ارجمندى كه او نزد خدا داشت از زيورهاى آن كناره گرفت. پس بيننده بايد به عقل خود مراجعه كند و بنگرد كه آيا خداوند محمد ٦ رادر اين امر، بزرگ شمرده يا كوچگ گرفته‌است؟ اگر گويد: كوچك گرفته به خداى بزرگ سوگند كه دروغ گفته و بهتان بزرگ زده (زيرا كه ممكن نيست خداوند به اشرف مخلوقات خود توجه نكند) و اگر گويد: او را گرامى داشته و بزرگ شمرده پس بايد بداند كه غير آن حضرت را كه جهان را برايش وسيع نموده كوچك داشته و بزرگ‌ترين و مقرب‌ترين بندگانش را از آن دور نموده است.

«و لقد كان فى رسول‌اللَّه ٦ ما يدّلك على مساوى الدنيا و عيوبها اذجاع فيها مع خاصّته و زويت عنه زخارفها مع عظيم زلفته فلينظر ناظر بعقله اكرم اللَّه‌محمّداًبذلك ام اهانه فان قال اهانه فقد كذب و اللَّه العظيم و اتى بالافك العظيم و ان قال اكرمه فليعلم ان اللَّه قد اهان غيره حيث بسط الدنيا له و زواها عن اقرب الناس منه»[١]

[١] نهج البلاغه ١٦٠