راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١١٦ - ٢ ادب حضرت ابراهيم

وعده مى‌دهى بياور.

«و يصنع الفلك و كلما مر عليه ملأ من قومه سخروا منه»[١] او مشغول ساختن كشتى بود هرگاه گروهى از قومش از كنارش عبور مى‌كردند او را مسخره مى‌كردند.

آن قدر اين پيامبر بزرگ الهى را ناراحت نمودند كه در برابر اين همه اهانت عرض كرد: «رب انصرنى بما كذّبون»[٢] پروردگارا! در مقابل تكذيب آن‌ها مرا يارى كن. به خاطر اين همه صبر و استقامت و شكيبايى خداوند امتيازى و افتخارى در قرآن به او داده كه براى هيچ كدام از انبيا آن امتيازوافتخار را اعطا نكرده و آن اين كه مى‌فرمايد سلام و درود بر نوح باد در ميان جهانيان‌ «سلام على نوح فى العالمين»[٣] چه افتخارى از اين برتر و بالاتر كه خداوند متعال بر او سلام مى‌فرستد: جالب اين كه (العالمين) (به مقتضاى اين كه جمع است و توأم با الف و لام) آن چنان معناى وسيعى دارد كه نه تنها همه انسان ها بلكه عوالم فرشتگان و ملكوتيان را نيز ممكن است در بر گيرد.

٢. ادب حضرت ابراهيم ٧‌

قرآن كريم رفتار و كردار و گفتار و سيره پسنديده حضرت ابراهيم ٧ را به عنوان اسوه ذكر فرموده و آن قدرى كه از اين پيامبر بزرگوار بعد از حضرت محمد ٦ ستايش و تمجيد شده از ديگر انبيا به اين عظمت ياد نشده است.

اين پيامبر در مقام معرفى پروردگار در مقابل مردم بت‌پرست گويد:

خداوند من كسى است كه مرا خلق كرد وهدايت نمود و خداوند من كسى‌

[١] - هود، ٣٨

[٢] - صافات، ٧٩

[٣] - صافات، ٧٩