راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١٢٠ - ٧ تواضع حضرت داوود و سليمان

سبب مى‌شود انسان در سرنوشت شوم آن ها شريك باشد. در قرآن كريم روى اين اصل اسلامى و انسانى كراراً تكيه شده است كه معاونت بر اثم و حمايت از مجرمين و معصيت كاران نكنيد «تعاونوا على البر و التقوى و لا تعاونوا على الاثم و العدوان»[١] بر نيكى وتقوا تعاون كنيد وبه گناه وستم هرگز كمك نكنيد.

٧. تواضع حضرت داوود و سليمان ٨‌

اين دو پيامبر بزرگ فضيلت علم و دانش را از خداوند مى‌دانند و به خود نسبت نمى‌دهند. قرآن مى‌فرمايد: ما به داوود و سليمان علم قابل ملاحظه‌اى بخشيديم و آن ها گفتند: همه از آن خداوند است كه ما را بر بسيارى از بندگانش برترى بخشيد «و لقد آتينا داود و سليمان علماً و قالا الحمدللَّه الذى فضّلنا على كثير من عباده المؤمنين»[٢] در اين جا حضرت داوود و سليمان اولا موهبت علم را به خداوند نسبت مى‌دهند نه به خودشان. ثانياً در برابر اين نعمت، شكر و حمد الهى را به جا مى‌آورند تا روشن بشود هر نعمتى را شكرى لازم است. چون اين دو پيامبر از تزكيه و تربيت روحى برخوردار هستند تواضع نموده در برابر خداوند علم را به او نسبت مى‌دهند افراد خود بين و متكبر اگر نعمتى را در زندگى خويش ببينند محصول زحمت‌هاى خود و نتيجه فكر و انديشه خود مى‌پندارند كه قرآن از قول قارون چنين نقل مى‌كند «انما اوتيته على علم عندى»[٣] قارون گفت: اين ثروتى كه من دارم به وسيله دانشى است كه تحصيل كرده‌ام.

[١] - نمل، ١٥

[٢] - نمل ١٥

[٣] - قصص، ٧٨