راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١١٧ - ٣ تسليم و صبر حضرت اسماعيل

است كه مرا غذا مى‌دهد وسيراب مى‌كند «الذى خلقنى فهو يهدين و الذى يطعمنى و يسقين» خيرات وبركات را از خداوند مى‌داند آن گاه وقتى به مسأله مرض مى‌رسد به خودش نسبت مى‌دهد نه به خداوند: «فاذا مرضت فهو يشفين» چون در مقام ثناء و ستايش است مناسب نبود مرض و بيمارى را به خداوند نسبت دهد گر چه مرض بى ارتباط با او نيست بلكه سياق كلام براى بيان اين معنى است كه شفاى از مرض، رحمت و عنايت اوست.[١]

اين پيامبر واجد بسيارى از صفات برجسته انسانى بود كه قرآن بدان اشاره مى‌كند بلكه تمام صفات يك انسان كامل در او جمع بود كه قرآن از او به عنوان يك امت ياد نموده‌ «انّ ابراهيم كان امّة قانتاً للَّه»[٢] ابراهيم به تنهايى يك امت و مطيع خداوند بود يا اين كه مى‌فرمايد: «ان ابراهيم لحليم اوّاه منيب»[٣] همانا حضرت ابراهيم بردبار، دلسوز و بازگشت كننده به سوى خدا بود و خلاصه پيامبرى‌بود ممتاز در همه اوصاف و خصال پسنديده و قهرمانى خستگى‌ناپذير كه قرآن كريم مى‌فرمايد: «و ابراهيم الذى وفّى»[٤] ابراهيم كسى است كه وظيفه خود را ادا كرد، لذا قرآن كريم او را به عنوان الگو و سرمشق براى مردم ذكر نموده است‌ «و لقد كانت لكم اسوة حسنة فى ابراهيم والذين معه»[٥]

٣. تسليم و صبر حضرت اسماعيل ٧‌

وقتى حضرت ابراهيم ٧ جريان خواب خود را براى فرزندش بيان كرد كه من در خواب ديده‌ام تو را ذبح و قربانى مى‌كنم‌ «فانظر ما ذا ترى» فكر كن و

[١] - الميزان، ج ٦، ص ٢٦٩

[٢] - نحل، ١٢٠

[٣] - هود، ٧٥

[٤] - نجم، ٣٧

[٥] - ممتحنه، ١٤