راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٦٥ - ياد مرگ و قيامت

بخالصة ذكرى الدار و انّهم عندنا لمن المصطفين الاخيار»[١] به خاطر بياور بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را صاحبان «دست‌هاى نيرومند» و «چشمان بينا» ما آن‌ها را با خلوص ويژه‌اى خالص كرديم و آن يادآورى سراى آخرت بود و آن‌ها نزد ما از برگزيدگان و نيكانند.

قرآن كريم علت تباهى و سقوط افراد گنهكار را فراموشى قيامت و روز حساب مى‌داند. «انّ الذين يضلون فى سبيل‌اللَّه لهم عذاب شديد بما نسوا يوم الحساب»[٢] كسانى كه از راه خداوند گمراه شوند عذاب شديدى به خاطر فراموش كردن روز حساب دارند.

ياد مرگ و قيامت در تربيت و تهذيب روح انسان تأثير فراوان دارد و در روايات بدان اشاره شده است؛ امام صادق ٧ مى‌فرمايد: «ذكر الموت يميت الشهوات فى النفس و يقلع منابت الغفلة و يقوّى القلب بمواعد اللَّه و يرق الطبع و يكسر اعلام الهوى و يطفئ نار الحرص و يحقّر الدنيا»[٣] ياد مرگ شهوتها در نفس را مى‌ميراند و غفلت انسان را از بين مى‌برد و باعث قوت قلب انسان به وعده‌هاى الهى مى‌شود، طبيعت انسان را نرم مى‌كند و هوس را مى‌شكند و آتش حرص را خاموش و دنيا را در نظر انسان كوچك و حقير مى‌كند.

رسول گرامى اسلام مى‌فرمايد: «اكثروا ذكر هادم اللّذات»[٤] زياد به ياد از بين برنده لذّت‌هاى مادى باشيد.

حضرت على ٧ مى‌فرمايد: «اكثروا ذكر الموت تهوّن عليكم المصائب»[٥] زياد به ياد مرگ باشيد تا مصيبت‌ها و سختى‌هاى روزگار بر شما آسان شود.

قال رسول‌اللَّه ٦: «افضل الزهد فى الدنيا ذكر الموت و افضل العبادة ذكر

[١] - ص، ٤٦

[٢] - ص، ٢٦

[٣] - بحارالانوار، ج ٦، ص ١٣٢- ١٣٣

[٤] - بحارالانوار، ج ٦، ص ١٣٢- ١٣٣

[٥] - بحارالانوار، ج ٦، ص ١٣٢- ١٣٣