راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٦٠ - نمونهاى از موعظههاى رهبران الهى

شكر آن‌چه را كه دارد ادا كند و براى زياد كردن سرمايه خود تلاش مى‌كند.

٣. امام مجتبى ٧: «اعلموا انّ اللَّه لم يخلقكم عبثاً و ليس بتارككم سدى كتب اجالكم و قسم بينكم معايشكم ليعرف كل ذى لب منزلته و انّ ما قدّر له اصابه و ما صرف عنه فلن يصيبه.» بدانيد كه خداوند شما را بيهوده خلق نكرده و رها نساخته، مرگ را براى شما لازم دانسته و روزى شما را تقسيم نموده تا اين‌كه هر خردمندى منزلت خود را بيابد و بداند كه آن‌چه را براى او تقدير نموده به او مى‌رسد و آن‌چه را كه از او باز داشته به او نخواهد رسيد.

٤. امام حسين ٧: «اياك و ما تعتذر منه فانّ المؤمن لا يسيئ ولا يعتذر و المنافق كل يوم يسيئ و يعتذر»[١] بپرهيز از اين‌كه كارى انجام دهى تا معذرت بخواهى؛ مؤمن كار ناشايست انجام نمى‌دهد تا معذرت بخواهد، لكن منافق هر روز عمل زشت انجام مى‌دهد و عذر خواهى مى‌كند.

٥. امام زين‌العابدين ٧: «ثلاث منجيات للمؤمن كفّ لسانه عن الناس و اغتيابهم و اشغاله نفسه بما ينفعه لاخرته و دنياه و طول البكاء على خطيئته»[٢] سه چيز عامل نجات مؤمن است: الف: نگه داشتن زبان از مردم و دورى از غيبت. ب: مشغول بودن به امرى كه منافع دنيوى و اخروى دارد. ج: برگناهان زياد گريه كردن.

٦. امام باقر ٧: «صانع المنافق بلسانك واخلص مودّتك للمؤمن وان جالسك يهودى فاحسن مجالسته»[٣] به وسيله زبان با منافق بساز ومحبّت خود را براى مؤمن خالص گردان واگر با يهودى همنشين شدى به طرز نيكو و معاشرت كن.

٧. امام صادق ٧: «من غضب عليك من اخوانك ثلاث مرّات فلم يقل فيك‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ١٢٠

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ١٤٠

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ١٧٢