راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ٢٠٩ - دعا در قرآن

ورع و پارسايى است. پس تقوا آدمى را به سه خصلت فرا مى‌خواند: آگاهى در دين زهد و بريدن از دنيا و الفت به لقاءاللَّه.

دعا و نيايش‌

يكى از اهداف مهمّ تربيت در قرآن كريم، نيايش است. دعا و درخواست از خداوند را مى‌توان گرايش روحى انسان به مبدأ هستى دانست كه به صورت تضرّع و درخواست و طلب نصرت بروز مى‌كند. دعا و خواستن قلبى، حالتى عرفانى است كه در آن وجود انسان مجذوب خداوند مى‌گردد.

استاد شهيد مرحوم مطهرى مى‌گويد: دعا هم طلب است هم مطلوب، هم وسيله است و هم غايت هم مقدّمه است و هم نتيجه اولياى خدا هيچ چيز را به اندازه دعا خوش نداشتند. همه خواهش‌هاى خويش و آروزهاى دل را با محبوب واقعى در ميان مى‌گذاشتند و بيش از آن اندازه كه به مطلوب‌هاى خود اهميت مى‌دادند به خود طلب و راز و نياز اهميت مى‌دادند، هيچ‌گونه احساس خستگى و ملالت نمى‌كردند اگر دعا از حدّ لقلقه زبان بگذرد و دل با زبان هماهنگى كند و روح انسان به اهتزاز آيد، يك روحانيت بسيار عالى دارد مثل اين است كه انسان خود را غرق در نور مى‌بيند.[١]

دعا در قرآن‌

١. دعا يك نوع عبادت است. «و قال ربكم ادعونى استجب لكم ان الذين يستكبرون عن عبادتى سيدخلون جهنم داخرين»[٢] پروردگار شما گفته است:

مرا بخوانيد تا دعاى شما را اجابت كنم كسانى كه از عبادت من تكبر مى‌ورزند به زودى با ذلّت وارد دوزخ مى‌شوند.

٢. اگر دعا نبود خداوند به انسان‌ها اعتنا نمى‌كرد. «قل ما يعبوأبكم ربّى لولا

[١] - بيست گفتار، استاد شهيد مطهرى، ص ٢٨٦

[٢] - مؤمن، آيه ٦٠