راه رشد - دهقان، اكبر - الصفحة ١١٢ - استفاده از الگوهاى تربيتى

در اين آيه شريفه خداوند متعال به جاى اين كه برّ (بكسر) را تعريف كند برّ (به فتح) را بيان كرده براى اين كه توصيف و تعريف كسانى كه داراى اين صفت شده باشند و ضمناً اشاره به اين است كه مفاهيم خالى از مصداق هيچ گونه ارزشى ندارد و اساساًروش قرآن اين است كه در هر مورد متوجه توصيف افرادى كه واجد صفاتند مى‌شود و به شرح مفهوم صفات قطع نظر از دارندگان آن قناعت نمى‌كند.[١]

قرآن كريم حضرت محمد ٦ و حضرت ابراهيم ٧ را به عنوان اسوه و مقتداى مردم معرفى نموده است: «لقد كان لكم فى رسواللَّه اسوة حسنه»[٢] براى شما در زندگى رسول اكرم ٦ سرمشق نيكويى بوده است. «قد كانت لكم اسوة حسنة فى ابراهيم و الذين معه»[٣]. براى شما تأسى نيكى در زندگى ابراهيم ٧ و كسانى كه با او بودند وجود داشت.

قرآن كريم در بعضى آيات به پيامبر مى‌فرمايد: به ياد انبياى گذشته باش كه داراى صفات نيكو از قبيل اخلاص و صبر و مقاومت و شايستگى در عمل بودند يا اين كه مى‌فرمايد: همه انبياى از هدايت ما برخوردار بودند و از صالحان و شايستگان بودند آنگاه‌بعداز ذكر آن ها و صفاتشان مى‌فرمايد: بنابر اين به هدايت آنها اقتدا كن. «و اذكر عبادنا ابراهيم و اسحق و يعقوب اولى الايدى و الابصار انا اخلصناهم بخالصة ذكرى الدار انهم عندنا لمن المصطفين الاخيار و اذكر اسماعيل و اليسع و ذاالكفل و كلّ من الاخيار»[٤] به خاطر بياور بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را صاحبان دست هاى (نيرومند) و چشمهاى (بينا) ما آن ها را با خلوص ويژه‌اى خالص كرديم و آن يادآورى‌

[١] - الميزان، ج ١، ص ٤٣٦

[٢] - احزاب

[٣] - ممتحنه

[٤] - ص، ٤٧