عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦ - ٧ - حسن خلق
|
در ره عشق چنان بىكس و يارم كه كنم |
شرم از سايه كه در رهگذرم باز آيد |
|
|
منم آن قطره در كام صدف رفته فرو |
كه خود ار باز نيايم گهرم باز آيد |
|
|
گر چه در ورطه غم كشتى جانم بشكست |
هم چو سيل از مژه خون جگرم باز آيد |
|
٦- عفت و مروت
و نيز از منافع خاموشى، عفت و مروت است، عفت از ارتكاب مناهى و معاصى؛ زيرا به حكم عقل، هر كس حول و حوش قرقگاه چريد، امكان افتادنش در آن مىرود.
آرى، هر كس به زيادهگويى عادت كند، عاقبت به هر گفتار ناپسندى دچار آيد، كم گويى و خاموشى مورث عفت نفس است.
و نيز از صمت، مروت حاصل آيد، چرا كه معنى مروت عمل كردن است به آنچه از نظر حق سزاوار است و لايق زبان، نطق به ضروريات است چه ضرورى دنيوى چه ضرورى اخروى، چون خاموشى ادامه پيدا كند، صفت مروت براى زبان حاصل شود و خلاصه كلام اين كه خاموشى، زبان را در دو سنگر الهى عفت و مروت- هم چون سربازى تسليم مقام مافوق- حفظ خواهد كرد.
٧- حسن خلق
و نيز خاموشى، علت كياست و حسن خلق است، چه بسيار گفتن و بسيار شنيدن مورث تنگ خلقى يا بد خلقى است.