عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١ - حفظ زبان در روايات

امام صادق ٧ فرمود: در حكمت آل داود است: بر خردمند است كه زمان خود را بشناسد و بر برنامه خودش روى آرد و زبانش را نگهدارد.

عن أبى عبدالله ٧ قال: لا يزال المؤمن يكتب محسنا مادام ساكتا فإذا تكلم كتب محسنا أو مسيئا[١].

امام صادق ٧ فرمود: پيوسته بنده مؤمن نيكوكار نوشته شود، تا وقتى خاموش است و چون به سخن آيد نيكوكار يا بدكار نوشته شود.

زبان از نعمت‌هاى عظيم الهى و لطائف صنع غريب ربوبى است، زبان جرمش صغير و جرم و طاعتش بزرگ و عظيم است، زبان نهايت طاعت و طغيان عبد است، زبان ميدان‌دار تمام اوضاع باطن و ظاهر است‌[٢].

آرى، اين نعمت عظيم و اين وديعه بزرگ الهى چون در سخن گفتن راه انحراف گيرد، گناهان عظيم از او سرزند و چون به راه حق و حقيقت رود طاعات بزرگ و منافع كثيره از او ظهور كند، اگر به ارزيابى تعداد گناهان برخيزيم به اين نتيجه مى‌رسيم كه سهم عمده گناهان بر دوش زبان است، چنانچه اگر به ارزيابى طاعات دست زنيم مى‌بينيم قسمت اعظم طاعات سهم زبان است.

بياييد درباره اين عضو فوق‌العاده حساس بيشتر انديشه كنيم و از عاقبت آزادى زبان و بى‌بند و بارى آن بترسيم كه بدترين روز، در فرداى قيامت روز زبان است و سخت‌ترين عذاب در فضاى دوزخ، عذاب زبان است.

[١] -الكافى: ٢/ ١١٦، باب الصمت وحفظ اللسان، حديث ٢١؛ الخصال: ١/ ١٥، حديث ٥٣؛ بحار الأنوار: ٦٨/ ٣٠٧، باب ٧٨، حديث ٨٥.

[٢] -محجة البيضاء: ٥/ ١٩٠، كتاب آفات اللسان.