عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٠٠ - خطبه ٢٢١

زيادى مهلت داد و به ايشان نيكى كرد و از عذاب دردناك ترساندشان و به نعمت‌هاى ابدى بهشت وعده داد، ولى از خواب غفلت بيدار نشدند.

اى بندگان خدا! از گناهان هلاك كننده و از عيوبى كه خدا را به خشم آورد دورى كنيد، اى دارندگان ديده‌هاى بينا و گوش‌هاى شنوا و تن سالم و مال دنيا! آيا جاى هيچ گريزى يا پناهى يا فرار و بازگشتى از عذاب الهى هست يا نيست؟

چگونه بازگشته، به كجا بازگرديد، به چه چيز فريفته مى‌شويد، بهره هر يك از شما از زمين به اندازه درازى و پهناى قامت اوست، با رخسار خاك آلوده.

اكنون اى بندگان خدا! فرصت را غنيمت شمريد تا وقتى كه ريسمان مرگ رهاست و گلوى شما را نگرفته و روح در بدنتان هست، در اين زمان كه موقع هدايت و رستگارى است و بدن‌ها راحت و اجتماع فراوان و مهلت زندگانى و اراده و اختيار برقرار و موقع توبه و بازگشت و مجال انجام حاجت و نيازمندى باقى است. براى آخرت فكرى كنيد و براى زاد و توشه جهت جهان بعد قدمى برداريد، پيش از آن كه فرصت از دست برود و جايگاهتان گور شود و ترس از بيرون رفتن جان و رسيدن مرگ و پيش آمدن عذاب به كيفر معاصى، در برابرتان آشكار گردد.

سيد رضى مى‌گويد:

در خبر وارد شده: وقتى اميرالمؤمنين ٧ اين خطبه را بيان فرمود، بدن‌ها به لزره درآمد و چشم‌ها گريان شد و دل‌ها به اضطراب و نگرانى افتاد![١]!

خطبه ٢٢١

حضرت على ٧ در قسمتى از خطبه ٢٢١ براى عبرت‌گيرى مردم مى‌فرمايد:

[١] -نهج البلاغة: خطبه ٨٣.