عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٨ - دنيا از ديدگاه حكيمان و عارفان

بدانيد: هر كس تمام ميلش به جانب دنيا رود و آرزويش در اين خانه دراز شود، به همان مقدار كور دلى پيدا مى‌كند و هر آن كس نسبت به دنيا زهد بورزد و آرزويش را كوتاه نمايد، علم بدون معلم پيدا مى‌كند و هدايت بدون هادى مى‌يابد، بعد از من جمعى خواهند آمد كه مملكت جز به خونريزى و تكبر به دست نياورند و ثروت جز با فخر و بخل نيابند و محبت به غير خدا، جز به پيروى از هوا به دست نياورند، هر كس چنين زمانى را ديد و بر فقر حوصله كند در حالى‌كه توان غنى شدن داشته باشد و بر دشمنى بر غير حق استقامت كند در حالى كه قدرت بر محبت در او باشد و بر ذلت بندگى پايدارى نمايد، در حالى‌كه مى‌تواند عزت ظاهرى تحصيل كند و اين همه را براى خدا بخواهد، پروردگار عالم ثواب پنجاه صديق به او عنايت كند[١].

شخصى به حضرت على ٧ گفت: دنيا را برايم وصف كن، فرمود: چه بگويم از خانه‌اى كه سالم در آن ايمن نيست و مريض در آن پشيمان است، كسى‌كه در آنجا دچار فقر شود به غصه نشيند و هر كس داراى آن گردد گمراه شود، در حلالش حساب و در حرامش عقاب است‌[٢].

دنيا از ديدگاه حكيمان و عارفان‌

حكماى الهى و عرفاى عاشق، يعنى آنان كه از علم گذشته و به معرفت رسيده‌اند و به تعبير ديگر، طعم شيرين حقيقت را چشيده‌اند، نسبت به دنيا نظرى جز نظر وحى و مبلغان رسالات حق ندارند.

[١] -مجموعة ورام: ١/ ١٣١؛ محجة البيضاء: ٥/ ٣٥٧، كتاب ذم الدنيا.

[٢] -محجة البيضاء: ٥/ ٣٦١، كتاب ذم الدنيا؛ بحار الأنوار: ٧٥/ ٣٢، تتمة باب ١٥، حديث ١٠٣( با كمى اختلاف).