الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢١١ - (باب - ١٠)(رواياتى در غيبت امام منتظر، خليفه دوازدهم

٧- امّ هانى گويد: «امام باقر ٧ را ملاقات كرده از او در مورد اين آيه سؤال كردم:

فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ‌: (قسم همى خورم به چيزهايى كه به تأخير مى‌افتد و سيّاراتى كه رخ در مى‌پوشد) فرمود: «منظور از خنّس» امامى است كه خويشتن را در زمان خود به هنگام قطع شدن آگاهى مردم نسبت به او، از ديده‌ها غايب مى‌سازد در سال ٢٦٠، سپس مانند ستاره‌اى درخشان در تاريكى شب آشكار مى‌شود، اگر آن را درك كردى چشمت روشن مى‌شود».

٨- عبد اللَّه كاهليّ از امام صادق ٧ نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود: به يك ديگر بپيونديد و نيكى كنيد و نسبت به هم مهربان باشيد، پس سوگند به آنكه دانه را شكافته و جانداران را از نيستى آفريده، شما را روزى فرا رسد كه هيچ يك از شما جايى براى درهم و دينارش نيابد- يعنى به هنگام قائم ٧ محلّى كه در آن درهم و دينار خود را صرف كند نيابد به خاطر بى‌نيازى همه مردم كه با فضل خدا و ولىّ او حاصل شده- عرض كردم: آن كى و چگونه خواهد بود؟ فرمود: هنگامى كه امامتان را نيابيد، و همچنان باقى خواهيد بود تا بر شما آشكار گردد بدانسان كه خورشيد بردمد، در حالى كه نوميدانه به‌