الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٨٣ - (باب - ٣) *(آنچه در مورد امامت و جانشينى رسيده است و اينكه آن دو امرى از جانب خداى عز و جل و به اختيار اوست و امانتى است كه هر امامى به پيشواى پس از خود مىسپارد) *

آنان را از برگزيدن خويش بدان ممتاز ساخته و خلافت خويش را بر همه بندگان به آنان عطا فرمود، نه ديگر بندگانش را غير آنان، بدان هنگام كه فرمانبردارى از آنان را اطاعت خود خواند، بنا به فرمايش او عزّ و جلّ كه فرمود: أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ (خداوند را فرمانبردارى كنيد و رسول را و كسانى را كه صاحبان امر شما هستند) و باز فرموده است: و مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ‌ (هر كس اطاعت رسول كند خدا را اطاعت كرده است) و رسول خدا نيز مردم را به امامان از اولاد خود خوانده است، همان كسانى كه خداى تعالى مردم را به اطاعت از آنان امر فرموده و آنان را به سوى ايشان راهنمائى و ارشاد نموده است بنا به فرموده آن حضرت ٦: «من دو چيز گرانمايه در ميان شما به جاى مى‌گذارم كتاب خدا و عترت خودم اهل بيتم. ريسمانى است كشيده ميان شما و خداوند، تا وقتى آن را به دست داريد هرگز گمراه نخواهيد شد».

و خداى تعالى در مقام واداشتن مردم به اطاعت از رسول و بر حذر داشتن آنان از نافرمانى و گردنكشى نسبت به او در آنچه مى‌گويد و بدان امر مى‌كند مى‌فرمايد:

«آنان كه دستور او را مخالفت مى‌كنند بايد بترسند از اين كه گرفتارى و فتنه‌اى به آنان برخورد كند، يا از اين كه عذاب دردناكى به آنان برسد».[١] پس هنگامى كه با رسول خدا ٦ مخالفت شد و گفته او كنار گذاشته شد و دستور

[١] النور: ٦٣.