الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٨٤ - (باب - ٣) *(آنچه در مورد امامت و جانشينى رسيده است و اينكه آن دو امرى از جانب خداى عز و جل و به اختيار اوست و امانتى است كه هر امامى به پيشواى پس از خود مىسپارد) *

او در مورد آنان (اهل بيت) مورد نافرمانى قرار گرفت، و در كارشان جدا از آنان تك روى كردند و حقّ آنان را انكار كردند و از ميراث آنان جلوگيرى كردند (ميراثشان را از آنان دريغ كردند) و از روى نابكارى و حسادت و ستمگرى و دشمنى عليه آنان همدست شدند، در نتيجه آنچه خداوند گرفتارى و عذاب دردناك را كه به آنان وعده فرموده بود- بر مخالفت‌كنندگان دستور او و سرپيچى‌كنندگان نسبت به اهل بيت او [و آنان كه از آن گروه متابعت كردند و به رفتار آنان خشنود بودند]- محقّق ساخت و نيز ابتلاى آنان را به كورى در شناخت راه راست پيش انداخت، و همچنين گرفتارى به اختلاف در احكام و خواسته‌ها و پراكندگى نظرات و كوركورانه گام برداشتن در بيراهه را در دين براى آنان جلو انداخت و بر ايشان عذاب دردناك را براى روز رسيدگى در قيامت مهيّا ساخت.

و ما ديده‌ايم (يعنى خوانده‌ايم) كه خداى عزّ و جلّ در كتاب محكمش از آنچه كه گروهى از بندگانش را به وسيله آن كيفر داده ياد كرده است، آنجا كه مى‌فرمايد «فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِي قُلُوبِهِمْ إِلى‌ يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ‌- الخ» «پس سرانجام با افكندن نفاقى در دلهايشان پيوسته تا روزى كه با او ملاقات كنند كيفرشان داد چون خلاف پيمان و وعده‌اى كه به خداى داده بودند عمل كردند، و چون دروغ مى‌گفتند»[١] و خدا نفاقى را كه در دل آنان جايگزين ساخته بود كيفر خلف وعده آنان قرار داد و ايشان را منافقين خواند، سپس در كتاب‌

[١] التوبة: ٧٧.