الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٣٦ - (فصل)

از كسانى كه (سابقا) معتقد بودند ولى راه خود را جدا كرده و به راست و چپ بال گشودند و (به هرز و بيراهه رفتند) و شيطان توانست يا فرصت يافت بر او مسلّط شده سركردگى و عنان او را به دست گيرد. به هر رنگى كه خواست در آورده از رنگى ديگر بيرونش آورد تا او را به گمراهى داخل نموده و از هر گونه پيشرفت او جلوگيرى نمايد و ايمان را برايش ناخوشايند نشان دهد و گمراهى را در نظر او آرايش دهد و گفته هر كس را كه تنها متّكى به عقل و درك خويش است و بر مبناى قياس خويش عمل مى‌كند در سينه او جلوه دهد، و حقّ و اعتقاد به پيروى از آن كس را كه خداوند اطاعت او را واجب فرموده ترسناك نمايد، همچنان كه خداوند جلّ و عزّ در محكم كتاب خود به حكايت از گفته ابليس لعنة اللَّه عليه نقل فرموده: «سوگند به عزّت تو جملگى آنان را گمراه خواهم ساخت مگر آن بندگان ترا كه مخلص‌اند»[١] و باز گفته او كه: «و حتما آنان را گمراه خواهم كرد و وعده‌ها به آنان خواهم داد»[٢] و باز گفته ديگرش كه: «و حتما بر ايشان بر سر راه مستقيم تو خواهم نشست»[٣] آيا امير المؤمنين ٧ در خطبه خويش نمى‌فرمايد كه: «من ريسمان محكم خدايم و راه مستقيم منم و من حجّت خدا پس از رسول راستگو و امين، بر همه آفريدگان اويم» سپس خداى عزّ و جلّ به نقل از آنچه ابليس گمان مى‌كرد مى‌فرمايد: «به تحقيقى كه گمان ابليس در باره آنان درست درآمد و از او پيروى كردند

[١] ص: ٨٢ و ٨٣.

[٢] النّساء: ١١٩.

[٣] الاعراف: ١٦.