سير الملوك (سياست نامه) - خواجه نظام الملک توسي - الصفحة ٣٥٤
(تاريخ سيستان ص يط)
فر: ٨١/ ١٥ بعبارت ص ١٥٨ س ١٠- ١٢ رجوع كنيد كه نشان مىدهد كه نظام الملك از اعتقاد ايرانيان باستان به «فركيانى» كه اصل آن باوستا برمىگردد و بطورى اسرارآميز در كسى يا در جانورى (چنانكه در داستان اردشير بابكان آمده است) و يا در چيزى (مثل انگشترى ر. ك. نوروزنامه ص ٢٦- ٢٩) تجسم مىپذيرد پشتيبانى مىكند.
فريضه: فرض، واجب ٢٢٢/ ٣ «فريضهتر»
٢٤٧/ ٣، ٤ «نماز فريضه»
٣٢٩/ ١١ «بر پادشاه فريضه است»
فطر: فاصله (؟)
١٩٢/ ٢١ «بىفطر»
اين كلمه مورد ترديد است
فضلهجوى: كمفروش ٦٠/ ١١
فضول: فضولى (باصطلاح امروزه) ٩٥/ ٤
فضولى: فضول ١٧٠/ ١٣
قامت گفتن: نماز خواندن ١٨٢/ ١٩
(كيمياى سعادت ص ٢٥٣ س ١٨ «قامت كند»)
قراچور: شمشير خاص تركان ١٤١/ ٩
قربان: كماندان، نيملنگ ١٤١/ ١٠
قصه: عريضه نوشته ١٨/ ٥: ٤٨/ ٤، ٥: ١٩١/ ٤: ٢٣٠/ ١٩
كار: در (سر) كار چيزى كردن- در عوض چيزى، بخاطر چيزى، بفداى چيزى، بتاوان چيزى بكار بردن ٢٣/ ١٢: ٣٣/ ١٠: ١٩٩/ ٩: ٢٠٣/ ١٦:
٢٨٤/ ٥
(كيمياى سعادت ص ١٨٠ س ١٢ «بهر يكى از آن شش تن صد هزار ببخشيد و در كار ايشان كرد»:
ديوان سيف فرغانى ج ٢ ص ٢٦٢ غزل ٢٥٣ «مرا تا دل شد اندر كار رويت»)
كاردار: مأمور ٦٦/ ٤: ٢٤٦/ ١٠
كارگل: عملگى ٣٧/ ١٥
كاهل: مخالف ١٢٢/ ١
كدخدا: خداوند، صاحبخانه
٨٧/ ٣: ١٩١/ ٨: ٢١٤/ ١
كدخدا: ديوانى، متصرف ١٩٠/ ١
كدخدايى: خداوندى ٣٧/ ١٦: ٨٧/ ٤
كدخدايى: دبيرى، كار ديوان ١٩٠/ ١: ٢١٥/ ٤: ٢١٦/ ٢: ٢١٨/ ٦
كوخ: حصير ٢٢٦/ ١٩
كهل: ميانسال، دو موى ١٨٢/ ١٠
كيش: تيردان، تركش ١٤١/ ١٠
گرسنه (اصطلاح غيرشخصى):
٢٦/ ١ «مرا گرسنه است»
گرفتن: آغاز كردن ٢٣/ ١١ «خواندن گرفت»:
٥٠/ ١٦ «درآمدن گيرند»:
٩٣/ ٩ «شكافتن گيرند»:
١٤٢/ ١٨ «آزمودن گرفت»:
٢٣٨/ ٢ «زدن گيرند»:
٢٣٨/ ٤ «جنبيدن گرفتند»:
٢٨٤/ ١ «آموختن گرفتند»:
٢٨٥/ ٩ «دعوت كردن گرفت»:
(١٥٩/ ١١ «بدسگاليدن آغازند»)
گرماوه: گرمابه ١٤٩/ ٢٠
گزير: نگزيرد (فعل غيرشخصى): گزير نيست ١٦٢/ ٤ «بنگزيرد»: ٣١٣/ ٥ «نگزيرد»:
(قابوسنامه ص ٥٦ س ١٦ فصل ٢٠ «آنچه از آن نگزيرد»: راحة الصدور ص ٥١١)
گشادهنامه: نامه سرگشاده، مثلا خط امان ٢٠٨/ ٧، ١٢
(تاريخ بيهقى ص ١٢٣ س ٢، ص ٣٩٨ س ١٨)
گندپير: پيرزن ٤٦/ ١٢ و بارها تا آخر حكايت
گندنا: تره ٣١٦/ ٢ «اين سر آدمى گند نانيست كه