١. شكسته شدن جوّ خفقانى كه سال‌ها بر كشور حاكم شده بود. پس از شهادت فرزند امام، مخالفان مذهبى فرصتى يافتند تا در قالب انتشار اعلاميه‌هاى تسليت و برگزارى مجالس بزرگداشت، ابراز وجود كنند و مواضع سياسى خود را مطرح نمايند.

٢. فراهم آمدن امكان تجمع و حضور گسترده مردم و شخصيت‌هاى مختلف سياسى- مذهبى.

٣. از همه مهم‌تر، شهادت آقا مصطفى، بهانه‌اى براى يادْكرد گسترده و علنى از اين ذخيره در تبعيد، امام‌خمينى، شده بود.[١]

از اين زمان به بعد است كه نيروهاى مذهبى به‌عنوان مهم‌ترين و گسترده‌ترين جناح مخالف شاه، و حضرت امام به‌عنوان پرنفوذترين چهره و شخصيت سياسى ضدرژيم مطرح شد و نهضت نوپاى مردم ايران، جان دوباره‌اى گرفت و سمت‌وسوى اصلى خويش را باز يافت.

بنابراين همچنان كه امام فرمودند، شهادت آقا مصطفى از «الطاف خفيه الهى» بود كه پروردگار عالم براى يارى مجاهدان راهش پيش آورد.[٢]

[١]. بنگريد به: عليرضا شجاعى‌زند، برهه انقلابى در ايران، ص ١١.

[٢]. سيد روح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٣، ص ٢٣٤ و ٢٣٥.