پيروزى دوم كه كمتر به آن توجه شده است، اين بود كه حضرت امام توانست علماى بزرگ حوزه را با يكديگر همنوا كند و به صحنه مسائل سياسى بكشاند و اين‌گونه از پتانسيل عظيم حوزه و جايگاه آن در ميان مردم مؤمن و متديّن ايران، براى پيشبرد مقاصد اسلامى بهره گيرد.

ماجراى لايحه انجمن‌هاى ايالتى و ولايتى، آشنايى عموم مردم با انديشه‌هاى سياسى و قاطعيت مبارزاتى ايشان، و نيز يكدلى و وحدت‌كلمه علما و عموم مؤمنان، زمينه مناسبى را فراهم آورد تا امام‌خمينى بخشى از دغدغه‌ها و نگرانى‌هاى جدّى خود را به گوش مردم برساند؛ از جمله اينكه براى نخستين بار خطر صهيونيسم را به صورتى علنى مطرح كرد و رابطه پشت‌پرده شاه با اسرائيل را افشا ساخت:

اينجانب حسب وظيفه شرعيه به ملت ايران و مسلمين جهان اعلام خطر مى‌كنم: قرآن‌كريم و اسلام در معرض خطر است، استقلال مملكت و تمام اقتصاد آن در معرض قبضه صهيونيسم است ... و مدتى نخواهد گذشت كه با اين سكوت مرگبار مسلمين، تمام اقتصاد اين مملكت را با تأييد عمّال خود قبضه مى‌كنند ... اگر كسى سكوت كند در پيشگاه خداوند قاهر، مسئول و در اين عالم محكوم به زوال است.[١]

روشن است كه دغدغه‌ها و نگرانى‌هايى كه امام به آنها اشاره كردند، بسيار وسيع‌تر و كلى‌تر از موضوع لايحه بود و حكايت از آمادگى امام براى مبارزه‌اى جدّى داشت.

هنوز شيرينى اين پيروزى در كام ملت بود كه نخست‌وزير وقت، به اشاره‌

[١]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ١، ص ١١٠.