امام‌خمينى پس از نزديك به سه دهه مبارزه و تلاش، همچنان خستگى‌ناپذير و سرسخت مى‌نمود. در آخرين سال‌هاى حيات نيز همچنان توفنده و پرخروش به دشمنان هشدار داد[٢] كه:

هيهات كه خمينى در برابر تجاوز ديوسيرتان و مشركان و كافران به حريم قرآن و عترت و رسول‌خدا و امّت محمد (ص) ... ساكت و آرام بماند و يا نظاره‌گر صحنه‌هاى ذلت و حقارت مسلمانان باشد. من خون و جان ناقابل خويش را براى اداى واجب حق و فريضه دفاع از مسلمانان آماده نموده‌ام و در انتظار فوز عظيم شهادتم. قدرت‌ها و ابرقدرت‌ها و نوكران آنان مطمئن باشند كه اگر خمينى يكه و تنها بماند، به‌راه خود كه راه مبارزه با كفر و ظلم و شرك و بت‌پرستى است ادامه مى‌دهد و به يارى خدا، در كنار بسيجيان جهان اسلام ... خواب راحت را از ديدگان جهان‌خوارگان ... سلب خواهد كرد.[٣]

٤. آرامش روحى‌

غالب رهبران انقلابى، از شخصيت‌هايى هيجانى و گداخته برخوردارند و اين حالات از زندگى سراسر التهاب آنان و نيز از آشوب و غوغاى درونى‌شان نشئت مى‌گيرد. به‌علاوه، بخشى از هيجانات رهبران سياسى هم مى‌تواند نمايشى و صورى باشد؛ زيرا از اين راه، عواطف و احساسات ياران و هواداران خود را تحريك مى‌كنند و بر شدت حركت انقلابى آنها مى‌افزايند. اما حضرت امام، اين چهره رهبران انقلابى را نيز دگرگون ساخت. رفتار متين و منش توأم با وقار

[١]. زبيگنيو برژينسكى، اسرار سقوط شاه و گروگان‌گيرى، ص ٨٤.

[٢]. تاريخ پيام: ٦ مردادماه ١٣٦٦.

[٣]. سيدروح‌الله موسوى‌خمينى( امام)، صحيفه امام، ج ٢٠، ص ٣١٨ و ٣١٩.